Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2011

Η κόρη της φεμινίστριας


Η κόρη της φεμινίστριας


Της Sandra Gallagher (henrymakow.com)
Είμαι η κόρη μίας φεμινίστριας (3ης γενιάς), και έτσι στον κόσμο μου ήταν φυσιολογικό ότι η μητέρα είχε μια καριέρα και τον έλεγχο της αναπαραγωγής της.
Όταν ρώτησα γιατί θα έπρεπε να έχει παιδί, η μητέρα μου μου έριξε μια μακρινή ματιά και μου είπε, «κανονικά μισώ τα παιδιά, αλλά εσένα σ 'αγαπώ. Ένα πράγμα που πρέπει να ξέρεις είναι ότι η ζωή σου τελειώνει εντελώς όταν έχεις παιδιά".
Μου το είπε αυτό ξανά και ξανά και δεδομένου ότι είχα μια πολύ καλή ζωή, δεν ήθελα να αλλάξει. Έτσι, φυσικά, ποτέ δεν ήθελα παιδιά.
Σαν μωρό, αφέθηκα στα χέρια ανίκανων νταντάδων από την ηλικία των 6 εβδομάδων. Η μητέρα μου σταμάτησε την άδεια μητρότητας και διέκοψε την φροντίδα μου γιατί "μισούσε να είναι μόνη της με ένα μωρό και έπρεπε να επιστρέψει στην εργασία," σαν να ήταν η δουλειά της η μοναδική πηγή ελευθερίας και δύναμης.
Η μητέρα μου με μεγάλωσε να είμαι κάπως σανανδρογυναίκα. Επέμενε να μάθω να οδηγώ ποδήλατο, να απολαμβάνω την άγρια ​​φύση, να ελέγχω τις οικονομίες μου στην Τράπεζα και να μην ανησυχώ για την παρασκευή γευμάτων, τις δουλειές του σπιτιού, κλπ.
Με μεγάλωσε σαν αγόρι και θαύμαζα το πόσο ισχυρό και ανεξάρτητο άτομο ήμουν. Στην ηλικία των εννιά χρονών ήμουν υπεύθυνη να κλείνω η ίδια ραντεβού με το γιατρό μου, να χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς και να φτιάχνω τα γεύματά μου. Ποτέ δεν κοίταξα σε ενήλικες για να με βοηθήσουν και ως εκ τούτου με θεωρούσαν μια ολοκληρωμένη έφηβη, με μια υγιή δόση αυτοπεποίθησης.
Μου είπαν, ότι οτιδήποτε ήθελα να επιχειρήσω θα μπορούσα να το πετύχω. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να κάνω φίλους, αν και οι περισσότερες φιλίες μου ήταν αγόρια. Δεν είχα σχέση με "κοριτσίστικα κορίτσια".
Εξαιτίας της ‘τύπου Gloria Steinem’ (διάσημη ακτιβίστρια του φεμινιστικού κινήματος) αναζήτησης της 'ισότητας' της μητέρας μου, ήμουν αρκετά άχρηστη για μία παραδοσιακή, ετεροφυλοφιλική σχέση, και για το λόγο αυτό στη εφηβία μου και στα είκοσί μου ήμουν γεμάτη με σύγχυση καθώς πάλευα με την γυναικεία ταυτότητά μου. Ήμουν πολύ ντόμπρα, επιθετική και ανεξάρτητη και ήμουν άνετη με αυτό.
Διακρίθηκα στα μαθηματικά και την επιστήμη και αποφάσισα να ακολουθήσω μια σταδιοδρομία στη μηχανική και την τεχνολογία. Μπήκα σε μία σχολή αρχιτεκτονικής πριν από 15 χρόνια και ήμουν μία από τις μόλις 4 γυναίκες, κάτι για το οποίο αισθάνθηκα πολύ φυσιολογικά εκείνη τη χρονική στιγμή.
Είχα μπερδέψει την σεξουαλική ενέργεια με την ασυδοσία και αισθάνθηκα κενό σε όλες τις σχέσεις, με τις γυναίκες και τους άνδρες. Παντού όπου πήγαινα οι άνθρωποι εντυπωσιάζονταν με τα επιτεύγματά μου, όμως κανείς δεν γνώριζε πως ένιωθα εγώ μέσα μου. Γνωρίστηκα με μερικά αγόρια στο πανεπιστήμιο και μερικά μόλις αποφοίτησα, και κάθε "σχέση" διαρκούσε 2 με 6 μήνες, και πάντοτε με κατηγορούσαν ότι εγώ ήμουν που τελείωνα τις σχέσεις. Θυμάμαι τα τελευταία αγόρια με τα οποία έβγαινα, να μου λένε αξιοθρήνητα ότι ήμουν απλώς "πολύ ισχυρή" γι’ αυτούς. Φαινόταν ότι τα αγόρια στα είκοσί τους, δεν θέλουν να είναι με κορίτσια που μοιάζουν να έχουν εκείνα το πάνω χέρι.
Η ζωή ήταν "απίστευτη"
Παρά τη μοναξιά, η ζωή ήταν απίστευτη. Είχα πολλά χρήματα, οδηγούσα καταπληκτικά αυτοκίνητα και ευτυχώς πίστευα ότι το πεπρωμένο μου ήταν να είμαι μόνη και άτεκνη. Οι φίλες μου φαινόταν να κάνουν παρόμοιες σιωπηλές συμφωνίες. Η μητέρα μου έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να με ενθαρρύνει προς αυτή την κατεύθυνση.
Καθώς έλεγα τις λέξεις, "Όχι παιδιά για μένα!" αισθανόμουν έναν πόνο στην καρδιά μου. Ήξερα ότι ήταν ένα ψέμα. Είπα στον εαυτό μου ότι ήμουν αρκετά ισχυρή για να είμαι μόνη, όμως ήξερα ότι λαχταρούσα να με αγαπήσει και να με φροντίζει κάποιος άντρας. Κατά τη γνώμη μου, ο τύπος του άντρα που χρειαζόμουν ήταν ένας μύθος, τουλάχιστον έτσι μεγάλωσα να πιστεύω.
Η δουλειά μου ως τεχνικός διευθυντής έργου με έκανε να εργάζομαι σε βάρος των γυναικών περισσότερο από ό, τι μαζί τους. Κατά τη διάρκεια των είκοσί μου, κατά πάσα πιθανότητα είχα πει το «μισώ τις γυναίκες» εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες φορές. Ήμουν φίλη με γυναίκες που είχαν τις ίδιες απόψεις με εμένα και ευχαριστιόμασταν πάρα πολύ να βασανίζουμε επιπόλαιες, ανίδεες, εξαρτώμενες γυναίκες γύρω μας.
Το μίσος προς τις γυναίκες φαινόταν να προέρχονται μέσα από την ποπ κουλτούρα. Ήταν ‘in’ να μισείς τις γυναίκες, και ‘cool’ να σχετίζεσαι με θηλυπρεπείς άνδρες. Αστειευόμουν ότι αν οι γυναίκες ήταν λίγο πιο έξυπνες και ακολουθούσαν το στόχο, θα ήθελα να "αλλάξω ομάδα", θεωρώντας ότι αυτό πρέπει να είναι το επόμενο λογικό βήμα.
Συναντώντας ένα πραγματικό άνδρα
Ο κόσμος μου άλλαξε ριζικά όταν ερωτεύτηκα έναν άνδρα ο οποίος, παρά το νταηλίκι μου, με είδε ως μια θηλυκή γυναίκα. Σε αντίθεση, αυτός ήταν πολύ πιο αρρενωπός από τους περισσότερους ετεροφυλόφιλους με τους οποίους έβγαινα στην πόλη.
Αυτό το αγόρι της πόλης που συνάντησα με αποσυντόνισε εντελώς. Ένιωθα απολύτως αδύναμη όταν ήμουν μαζί του. Μόνο με το να είμαι στην παρουσία του είχα εκπλαγεί με το πως μια πιο ήπια φύση αναδυόταν από μέσα μου, που φαινόταν να κολακεύει και των δυο μας τις δυνάμεις τέλεια. Για πρώτη φορά αισθάνθηκα ότι μπορούσα πραγματικά να είμαι ο εαυτός μου με κάποιον, παρατώντας την εικόνα του "σκληρού κοριτσιού".
Ήθελα κάποιος να εισέλθει μαγικά στη ζωή μου με όλα τα αγαθά, αλλά αντί για αυτό αυτός ήταν ένας πρόσφατα χωρισμένος, εργάτης, με μία 8χρονη κόρη.
Δεν μου άρεσε η σκέψη να είμαι η δεύτερη επιλογή κάποιου, αλλά κάτι μέσα μου μου είπε να μην είμαι τόσο ρηχή. Αποφάσισα να ενδώσω στα συναισθήματά μου που έμοιαζαν «σωστά» ακόμα κι αν ερχόταν σε σύγκρουση με ό, τι μου έλεγε το μυαλό μου.
Όταν τον σύστησα στους φίλους μου και στην οικογένειά μου, οι άνθρωποι νόμιζαν ότι είχα χάσει το μυαλό μου. Το συμπέρασμά τους ήταν ότι είχα σχέση με έναν μηχανικό για να μάθω πώς να κάνω μόνη την αλλαγή των λαδιών μου. Πάλεψα με την ιδέα να μπλεχτώ με έναν διαζευγμένο. Φοβόμουν στην ιδέα του να πρέπει να αντιμετωπίζω ένα παιδί κάθε δεύτερη εβδομάδα, αλλά στο τέλος το ότι τον έβλεπα με την κόρη του, με βοήθησε να ξελύσω τα συμπλέγματά μου. Και οι δύο αντιμετώπιζαν δυσκολίες μέσα από τον χωρισμό, και το ότι τους έβλεπα κατά το διάστημα εκείνο που ήταν μαζί, με έκανε να αγαπήσω αυτόν και την κόρη του. Άρχισα να βλέπω μια θέση για μένα και δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να δώσω σε αυτόν τον άντρα περισσότερα παιδιά.
Σαν να με οδηγούσε μια γυναικεία διαίσθηση, αποφάσισα να αφήσω μια απίστευτη καριέρα για να αφοσιωθώ στο να κάνω οικογένεια και να φροντίζω μωρά με τον πιο φυσικό τρόπο. Η ζωή δεν ήταν ποτέ η ίδια από τότε που έφυγα από τον επιχειρηματικό κόσμο. Δεν με ένοιαξε που έχασα τον ωραίο μισθό, το όμορφο γραφείο, τα δυνατά γεύματα, τα επαγγελματικά ταξίδια, κλπ.
Παρόλο που εργάζονται από το σπίτι ήμουν σε θέση να μαθαίνω περισσότερα για την τοπική κοινότητα μου (μόλις είχαμε μετακομίσει στα προάστια) και να μάθω για εναλλακτικές επιλογές τοκετού. Τα ενδιαφέροντά μου γρήγορα αυξήθηκαν με ήπιες επιλογές γέννησης, εναλλακτική ιατρική, εναλλακτική εκπαίδευση, μη-συμβατικές πρακτικές εκτροφής και επεξεργασίας τροφίμων, το attachment parentingκαι άρχισα να ψάχνω για τα πάντα. Τώρα κοιτάζω πίσω μου και εγώ ακόμη δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να προσπαθεί να εκπαιδευτεί με τις επιλογές μας από το γραφείο μου σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα.
Πριν έρθει ο γιος μας είχα δημιουργήσει ένα σπίτι με βάση τις επιχειρήσεις άμεσων πωλήσεων βγάζοντας κάποια χρήματα. Η ειρωνεία είναι τώρα εργάζομαι με γυναίκες και πωλώ προϊόντα αποκλειστικά για γυναίκες! Μου πήρε κάποιο χρόνο, αλλά τώρα καταλαβαίνω, από πού προερχόταν το κίνητρο μου για την απόρριψη των γυναικών και βλέπω πως αυτή η στάση εξυπηρετεί την κοινωνία, αλλά όχι εμένα.
Όλοι έχουμε εξαπατηθεί να υποτιμάμε την ιερή θηλυκή ενέργεια. Πιστεύω ότι οι περισσότερες μορφές καταστολής αυτής της ζωτικής ενέργειας γίνονται χωρίς συναίσθηση, όμως οι γυναίκες έχουν γίνει όλο και πιο εχθρικές προς άλλες γυναίκες.
Αυτή η κοινωνική στάση με είχε κάνει να αναζητώ άλλες "που μισούν τις γυναίκες" να κάνω παρέα.
Τώρα βλέπω τις γυναίκες, σαν τη μητέρα μου / τη δασκάλα μου / τη φίλη μου και δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς την γλυκιά επιρροή τους.
Εργάζομαι από τα έξι και είμαι τώρα στα μέσα των 30 μου με 2 παιδιά ηλικίας κάτω των τεσσάρων ετών, και έχοντας σχέδια για περισσότερα. Αισθάνομαι τον εαυτό μου να έχει αποτραβηχτεί από την κοινωνία, ώστε να μπορώ να ζήσω μια ζωή αφιερωμένη στη γαλούχηση μιας οικογένειας που πραγματικά αξίζει (έτσι δεν είναι όλες;)
Δεν μπορώ να φανταστώ για μια στιγμή να στερώ από τα παιδιά μου τα βασικά, όπως είναι η προσοχή και η φροντίδα μου. Αυτή η σκέψη με αρρωσταίνει πραγματικά. Δεν θέλω τίποτα περισσότερο από τους φροντίζω, να φτιάχνω θρεπτικά γεύματα για όλους και να είναι μια απόλαυση για τον άντρα μου, ο οποίος εργάζεται σκληρά για να μας παρέχει τα πάντα.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Στην παλιά ζωή μου, δεν θα πίστευα ποτέ αν κάποιος μου έλεγε ότι οι μεγαλύτερες χαρές στη ζωή μου θα ήταν να θηλάσω τα παιδιά μου, να τα γεννήσω χωρίς βοήθεια μέσα στο σπίτι μου, ή απλά να παρακολουθώ τα παιδιά μου να χαμογελούν.
Αυτές οι χαρές είναι η μεγαλύτερη ικανοποιήση από οτιδήποτε θα μπορούσα να φανταστώ με μια ζωή χωρίς σύντροφο. Είμαι απλά πολύ χαρούμενη που αντί να καθοδηγούμαι από την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου μου, επέτρεψα στον ανώτερο εαυτό μου να έχει μεγαλύτερη επιρροή στην κατεύθυνση της ζωής μου. Ο ανώτερος εαυτός μου έψαχνε για τις πραγματικές μου ανάγκες και επιθυμίες μου.
Μέσα από την καρδιά μου και τα συναισθήματα έχω εμπιστοσύνη στην διαισθητική φύση μου και είναι η ισορροπία των δυνάμεων άνδρας / γυναίκα στη σχέση μου που προσθέτει τον ενθουσιασμό που μας κρατά σε αυτή την απίστευτη ένωση.
Έχω πλήρη επίγνωση ότι η κοινωνία που ζω, ο περίγυρός μου και το περιβάλλον μου δεν υποστηρίζουν αυτόν τον τρόπο ζωής. Είναι μόνο η επιθυμία μου να δώσω ένα εξαιρετικό παράδειγμα συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς για την οικογένειά μου, που μου έδωσε το θάρρος να πάω κόντρα στον "κανόνα". Ήταν δύσκολο, αλλά άκρως ικανοποιητικό και έχω διαπιστώσει ότι συναντώ σήμερα όλο και περισσότερες γυναίκες με παρόμοιες αξίες με τη δική μου.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου