Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Η καταχρηστική χρήση της δικαιοσύνης σε διαζύγια και οι θάνατοι των “θυμάτων”


2 μέρες πριν τα Χριστούγεννα, είχα μια επικοινωνία με συνάδελφο μου για ανταλλαγή ευχών, και στην κουβέντα επάνω μου ανέφερε τoν θάνατο συναδέρφων μας, αιτία ο καρκίνος, όταν πριν το κλείσιμο της Ολυμπιακής ήταν μια χαρά. Το κοινό σημείο των αδικοχαμένων συναδέρφων μου, το διαζύγιο.
Όταν ακόμα ήμασταν στην Ολυμπιακή, ειδικά ο ένας είχε αφόρητο πόλεμο από την πρώην συζυγό του, με δικαστικούς αγώνες, σε μηνιαία βάση για ασήμαντα πράγματα. Λόγο τότε της συμμετοχής μου σε ένα σύλλογο για μονογονεϊκές οικογένειες, ερχόταν και με ρωτούσε τι έπρεπε να κάνει με αυτήν την καταπίεση που δεχόταν καθημερινά, απειλές και εκφοβισμούς.  Ο σκοπός της, όπως μου είχε εκμυστηρευτεί, να τον εξουθενώσει χρηματικά, και του είχε πει ότι ήθελε να να τον δει να σέρνεται στους δρόμους. Οι άλλοι συνάδελφοι παρ όλο που δεν ήταν το φταίξιμο δικό τους, ο μεν ένας την έκανε τσακωτή με άλλον, και ο έτερος ασυμφωνία χαρακτήρων, το πήραν κατάκαρδα όπως θα έλεγε και ο κόσμος, διαλύοντας μια οικογένεια που έκτισαν όνειρα, με αποτέλεσμα να κυλίσουν σε αυτήν την κατάσταση.
Το ποιος παίρνει σοβαρά ένα διαζύγιο, σε μελέτες έχει αποδειχτεί ότι το 67,43% των αντρών κυλούν σε αρρώστιες η αυτοκτονίες, η μετατρέπονται σε εκδικητές λόγο της αδικίας που τους κατατρέχει μετά, και οι γυναίκες – μητέρες να έχουν μηδενικούς θανάτους από αρρώστιες, αντιθέτως ένα ποσοστό 30% να έχουν αύξηση των χρηματικών τους αποθεμάτων, και ένα 8,34% να έχει θανάτους από εκδίκηση.
Στατιστικά που δεν έχουν έρθει ποτέ στην επιφάνεια, και η βιτρίνα παραμένει ως έχει. Όποιος ενδιαφέρεται, αναζήτηση στο Google.
Κοινό σημείο όλων των υποθέσεων, οι “καλοί” δικηγόροι από πλευράς γυναικών- μητέρων, και το θέτω έτσι, γιατί όταν έχεις μια σίγουρη υπόθεση, όλοι οι δικηγόροι είναι αστέρια, αλλά είχα τύχει και σε διαπλοκές, που βέβαια δεν υπήρχε η αντίστοιχη χρηματική δυνατότητα από τον πατερά,  και από την άλλη η δικονομική ανισότητα του συστήματος απόδοσης δικαιοσύνης στην Ελλάδα, με προφανή μέχρι και σήμερα αντιμετώπιση 80% υπέρ της γυναίκας-μητέρας και 20%  υπέρ του άντρα-πάτερα
Εδώ βλέπουμε ότι η ισότητα των δυο φίλων πάει περίπατο.
Ακόμα και επιστημονικά δεν έχουν μελέτες που να αποδεικνύουν μια ανατροφή παιδιού αν γίνεται από την μητέρα η από τον πατέρα, τα τελευταία 5 χρόνια. Επικρατεί η παλιά νοοτροπία του φαλλοκράτη πατέρα, και με αυτό το σκεπτικό παίρνουν αποφάσεις τα δικαστήρια.
Σε κάθε δικαστικό αγώνα ενός ζευγαριού που χωρίζει,  η μονομερής αυτή αντιμετώπιση έχει και θύματα, τα οποία ποτέ η δικαιοσύνη η ιδία δεν μπήκε στην σκέψη να τα διερεύνηση με επιστημονικές ομάδες όπως είθισται να λέμε, και να εντάξει την καταχρηστική άσκηση δίωξης από πλευρά της γυναίκας-  μητερας, όταν οδηγεί σε θάνατο σωματικό η ψυχικό σε ποινική δίωξη, φόνου από πρόθεση.
Ακούγεται βαρύ αυτό που λέω, αλλά στην περίπτωση του συναδέλφου μου, η απειλή της ιδίας στον θανόντα, δείχνει ότι ο χαρακτήρας, της επαναλαμβανόμενης δίωξης αποσκοπούσε στα χρηματικά οφέλη, και στην φυσική εξόντωση του πατέρα, όπως και συνέβη μετά από την πολυετή άσκηση δικαστικής δίωξης σε αυτόν, καταχρηστικά από την μητέρα, οδηγώντας τον στην επάρατη αρρώστια και στον θάνατο.
Σε αυτό το σημείο θα ρωτούσα, όλες τις ονομαζόμενες μητέρες με το ίδιο σκεπτικό, ποιο το όφελος από όλη αυτήν την κατάσταση. Μετά τον θάνατο του, δεν θα παίρνει το χρηματικό ποσόν που έπαιρνε, και το παιδί της δεν θα έχει πλέον κοντά του/της, τον φυσικό του/της  πατερά. Αν αυτό το λένε ψυχική προστασία του παιδιού, τότε θα πρέπει η νομική έννοια “οικογένεια” να μελετηθεί από την αρχή.
Δυστυχώς το δικαστικό μας σύστημα, έχει μάθει να αντιμετωπίζει ρατσιστικά τον πατέρα, σε εποχές που οι μητέρες απλός έχουν γίνει ο “μεσάζων” για να έρθει μια ζωή ανάμεσα μας, και η ουσία της έννοιας “μητέρα” όπως την μάθαμε εμείς, έχει πάει περίπατο προ πολλού. Από εκεί και πέρα, αναλαμβάνουν παππούδες, γιαγιάδες, νταντάδες, ακόμα και ο πατέρας περισσότερο από την μάνα, στην ανατροφή και μεγάλωμα του παιδιού. Το γράφω αυτό γιατί έχει καταντήσει βαρετό, να ακούγεται ιδικά στις αίθουσες, και στα κανάλια, ότι η μητέρα μεγαλώνει το παιδί και πρέπει να είναι μαζί της.
Η μητέρα στις αίθουσες δικαστηρίου, δεν γίνεται τίποτε άλλο από ένας “μάνατζερ” του ίδιου του παιδιού της, που το κοστολογεί, και προσπαθεί να λάβει όσο περισσότερα χρήματα μπορεί για πάρτη της. Ναι για δικό της όφελος διότι όταν ακούμε ένα παιδί 12 χρονών θέλει διατροφή 400.000 ευρώ, βλέπε σε λέμπριτι, τότε αλλού πάει ο νους μας. Ακόμα και στις σημερινές εποχές, υπάρχουν μητέρες που τα παιδιά τους είναι σε ηλικία 20 χρονών, και τα βάζουν να κάνουν δικαστήριο στον πατέρα τους για διατροφή, της τάξεως των 800 – 2000 ευρώ όταν ο κατώτερος μισθός είναι στα 400 ευρώ. Τι να πει ο εργαζόμενος δηλαδή; Και τι μητέρα είναι αυτή.
Νιώθω αγανακτισμένος για τον θάνατο των συνάδελφων, και περίμενα να περάσουν οι γιορτές για να να καταθέσω την σκέψη μου, την εμπειρία μου, και να πω στον νομικό κόσμο, ότι θα πρέπει να βάλουν ένα φρένο στις καταχρηστικές δίκες που αφορούν χρήματα, από τις γυναίκες-μητέρες, όταν προηγουμένως δεν ζητήσουν την πλήρη οικονομική επιφάνεια και των δυο, τα λεφτά της διατροφής να είναι πλέον εισόδημα για αυτόν που τα παίρνει, και δικαιολογημένη φορολογική απαλλαγή για αυτόν που τα αποδίδει, μιας και αποδίδει χρήματα χωρίς κανένα όφελος, αντιθέτως μειώνεται η προσωπική του διαβίωση.
Σαν πατέρας που είχα, και μεγάλωσα τον γιο μου, από την ηλικία των 7 χρόνων, τον μεγάλωσα από μόνος μου γιατί πίστεψα στο παιδί μου, χωρίς χρηματικές απολαβές από την μητέρα του.
Όταν αυτή η πίστη, μετατρέπεται σε οικονομική συναλλαγή, καλά θα κάνει ο κάθε πρόεδρος της έδρας να το βλέπει σαν μια υπόθεση με παράπλευρες απόλυες. Εκεί η έννοια μάνα και πατέρα, πάνε περίπατο. Αν είσαι γονιός το μεγαλώνεις γιατί αγαπάς το παιδί σου. Όταν όμως το παιδί σου το βλέπεις σαν χαρτονόμισμα του ευρώ, παύεις να είσαι γονιός.
Και για την ιστορία, διατροφές αποφασίζονται στον πατέρα σε ποσοστό 1,23% όταν αποφασίζεται η ανάθεση της επιμέλειας του παιδιού στον πατέρα. ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ.
Το παραπάνω άρθρο μου, δεν γενικεύει σε καμιά περίπτωση. Έχει σκοπό όμως να ευαισθητοποιήσει αυτούς που πρέπει ώστε να έρθουν τα πράγματα στον σωστό δρόμο, για όλες τις μονογονεϊκές οικογένειες, και να πάψει να αναδεικνύετε ένα διαζύγιο, σε ένα νέο επάγγελμα με καλό και σίγουρο πρόσθετο εισόδημα.
© NikosT

1 σχόλιο:

  1. Καταπληκτικό το άρθρο σας αγαπητέ πατέρα ΝίκοΤ.

    Συνταρακτικά τα στατιστικά σας για τις ασθένειες των πατέρων μετά το διαζύγιο. Αναδεικνύει και την απόλυτη αναλγησία του ελληνικού κράτους. Υπάρχει μια ομάδα υψηλού κινδύνου με πολύ αυξημένη νοσηρότητα, που ονομάζεται χωρισμένος πατέρας, όπως δείχνουν τα στοιχεία.

    Την κοινωνική αυτή ομάδα το κράτος την αντιμετωπίζει με τον ακόλουθο τρόπο:

    1. Δεν έχει καμία, μα καμία πολιτική σε ιατρικό ή προνοιακό επίπεδο για να την αντιμετωπίσει.

    2. Ακόμα χειρότερα, όπως επισημαίνετε ευστοχότατα, δεν έχει και δεν παραγγέλνει καν μελέτες για να διαπιστώσει τα προβλήματά της. Όχι ότι δεν τα γνωρίζει βέβαια ή δεν τα αντιλαμβάνεται και μάλιστα πολύ καλά.

    Αλλά όταν δεν γράφεται τίποτα για αυτήν την ομάδα, είναι πιο εύκολο τα προβλήματά της να θαφτούν κάτω από το χαλί. Χαρακτηριστικό είναι ότι ή ομάδα των χωρισμένων πατέρων που δεν έχουν την επιμέλεια ΔΕΝ καταγράφηκε πουθενά ούτε καν στην Απογραφή του 2011.

    Με άλλα λόγια: Κάνουν πως δεν βλέπουν το πρόβλημα αφού ούτε καν στατιστικά δεν υπάρχει, αφού (σκοπίμως;) δεν έχει καν καταγραφεί στα πρωτογενή στοιχεία.

    Αν από νωθρότητα και αβλεψία της Στατιστικής Υπηρεσίας δεν καταγράφηκε, σίγουρα υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως επίτηδες παρέλειψαν την καταγραφή του τότε μιλάμε για την τέλεια στημένη προπαγάνδα, οργουελιανού τύπου ("1984").

    Δηλαδή, αναρωτιέμαι μήπως προσπαθούν, να "εξαφανίσουν" το πρόβλημα δια της μη καταγραφής στα επίσημα πρωτογενή στατιστικά στοιχεία. Άν δεν υπάρχει εκεί ως κατηγορία, υπάρχει μια εξαιρετική δικαιολογία να "ξεχάσουν" να κάνουν έρευνες τα (διαπλεκόμενα) πανεπιστήμια, να παραγγείλουν έρευνες για το θέμα τα (διαπλεκόμενα) Υπουργεία ή η Γ.Γ.(Αν)Ισότητας, αν κανένας καθηγητής ενδιαφερθεί να κάνει έρευνα για αυτό το θέμα τότε οι (διαπλεκόμενοι) πρυτάνεις να του πουν οτι είναι περιθωριακό θέμα που δεν ενδιαφέρει.

    Αν δεν υπάρχουν μελέτες από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα για το πρόβλημα, τότε τα (διαπλεκόμενα)ΜΜΕ δεν θα γράψουν τίποτα για αυτό, οπότε δεν θα υπάρχει "κοινωνική πίεση" να δημιουργήσουν ομάδες εργασίας για να κάνουν κάτι τα (διαπλεκόμενα) υπουργεία και η ΓΓ (Αν)Ισότητας.

    Και οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα ήθελαν να δουλέψουν πάνω σε αυτό το πρόβλημα κατά την άσκηση των υπηρεσιακών καθηκόντων τους για να δημιουργηθούν σχετικές πολιτικές από το κράτος δεν θα ενημερωθούν για το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και θα αποθαρυνθούν να κάνουν ή να προτείνουν οτιδήποτε για το "ανύπαρκτο" πρόβλημα από τους (διαπλεκόμενους) ανωτέρους τους.

    Έτσι τα κρατικά κονδύλια δεν θα πάνε σε προγράμματα για τους χωρισμένους πατέρες, αλλά σε προγράμματα από τα οποία κερδίζουν οι (καραδιαπλεκόμενοι) επιχειρηματίες, τι παράξενο ε, ή οι (διαπλεκόμενες) ΜΚΟ που συχνά προωθούν πολιτικές ΕΝΑΝΤΙΑ στην οικογένεια, με το πρόσχημα - στα λόγια μόνο - οτι προωθούν τον φεμινισμό ή την προστασία αδύναμων κοινωνικών ομάδων χωρίς όμως να έχουν προνοιακά προγράμματα που να βοηθούν αυτές τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες.

    3. Και ακόμα χειρότερα, σκεφτείτε ότι η (διαπλεκόμενη) νομοθετική και (διαπλεκόμενη) δικαστική εξουσία και οι κρατικοί φορείς μαζί τους όχι απλά αγνοεί το πρόβλημα, αλλά με τις πράξεις της ουσιαστικά το δημιουργεί. Σκεφτείτε π.χ. τους ανύπαντρους πατέρες που από τον νόμο αποκόπτονται από τα παιδιά τους αφού ΔΕΝ τους επιτρέπεται να ασκούν την επιμέλεια. Αλλά και τους χωρισμένους που δεν μπορούν να ασκούν συνεπιμέλεια και με δικαστική απόφαση βλέπουν τα παιδιά τους μόνο κάθε 15 μέρες. Αυτοί ζουν ένα δράμα που τους δημιούργησε το κράτος και όχι οι ίδιοι. Το κράτος θεώρησε οτι πρέπει να μην βλάπουν τα παιδιά τους.

    Φιλικά, ΑΙΝΕΙΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή