Οι παιδικές φιλίες δημιουργούν ευτυχισμένους ενήλικους

Οι παιδικές φιλίες δημιουργούν ευτυχισμένους ενήλικους

 

Η παιδική φιλία είναι μία στενή και έντονη συναισθηματική σχέση που νιώθει ένα παιδί προς ένα ή περισσότερα παιδιά. Η σχέση αυτή είναι πολύ σημαντική για το παιδί, γιατί με τους φίλους του μοιράζεται πολλές στιγμές της καθημερινής του ζωής στο σχολείο και στη γειτονιά και ανταλλάσσει μαζί τους απόψεις για τους στόχους, τα ενδιαφέροντα και τα προβλήματα που τα απασχολούν.

Κατά πρώτο χρόνο της ζωής ενός βρέφους υπάρχει ελάχιστη αλληλεπίδραση με τα άλλα βρέφη. Η κοινωνική του ανταπόκριση, σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης κατευθύνεται κυρίως προς τους ενηλίκους και προς τα μεγαλύτερα αδέλφια του. Στην ηλικία περίπου των επτά μηνών, το μωρό παίζει μόνο του, αγνοώντας τα άλλα παιδιά, ενώ στην ηλικία των έντεκα μηνών ενδιαφέρεται περισσότερο για τα παιχνίδια του και λιγότερο για τα παιδιά που παίζουν μαζί του. Το ενδιαφέρον του βρέφους αρχίζει να στρέφεται προς τα άλλα παιδιά περίπου στην ηλικία των δεκαπέντε μηνών ενώ στο δεύτερο χρόνο της ζωής του το παιδί αρχίζει να τροποποιεί τη συμπεριφορά του και να προσαρμόζεται με τις δραστηριότητες των άλλων παιδιών, άρα να αλληλεπιδρά κοινωνικά.

Οι φιλικές επαφές των παιδιών, στην προσχολική ηλικία, αυξάνονται ραγδαία μεταξύ του δεύτερου και του πέμπτου χρόνου της ζωής τους. Τα νήπια δημιουργούν τις πρώτες τους φιλικές σχέσεις, κατά κανόνα, με άτομα του ίδιου φύλου και η κοινωνική τους αλληλεπίδραση είναι περισσότερο φιλική και συνεργατική παρά ανταγωνιστική και εχθρική. Μετά τον πέμπτο χρόνο της ζωής τους, οι φιλικές σχέσεις παίρνουν τη μορφή στενής προσκόλλησης προς συγκεκριμένα παιδιά ενώ οι συνομήλικοι και οι στενοί φίλοι ασκούν σημαντικές κοινωνικές επιδράσεις στο παιδί. Τα πιο πολλά παιδιά, στην ηλικία περίπου των επτά ετών, διαλέγουν ως συμπαίκτες τους στα παιχνίδια τόσο τα κορίτσια όσο και τα αγόρια. Μετά, όμως, τον όγδοο χρόνο οι επαφές με τα άτομα του αντίθετου φύλου μειώνονται σημαντικά μέχρι την ηλικία περίπου των δώδεκα ετών.

Στην αρχή οι παιδικές φιλίες αλλάζουν συχνά και είναι περιορισμένης διάρκειας. Με την πάροδο της ηλικίας, όμως, γίνονται σταθερότερες γιατί παγιώνονται τα κοινά ενδιαφέροντα των παιδιών. Πάντως, ακόμα και στις λεγόμενες ευκαιριακές φιλίες, οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των παιδικών φίλων είναι ιδιαίτερα έντονες και ξεχωριστές.

Βασικό κριτήριο επιλογής των πρώτων παιδικών φίλων είναι η τοπική εγγύτητα, δηλαδή όταν τα παιδιά μένουν στην ίδια γειτονία ή πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο. Τα παιδιά που ζουν σε απομονωμένες και αραιοκατοικημένες περιοχές, κατά κανόνα, δυσκολεύονται στην απόκτηση φίλων αφού το πεδίο των επιλογών είναι πολύ περιορισμένο. Αργότερα η ευκαιριακή φιλία λόγω τοπικής εγγύτητας παύει να υφίσταται και το παιδί ωριμάζοντας αποκτά φιλίες με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Τα παιδιά της σχολικής ηλικίας επιλέγουν κυρίως για φίλους άτομα με υψηλή δημοτικότητα που έχουν φιλική και χαρούμενη διάθεση.

Οι φιλικές σχέσεις των παιδιών στηρίζονται κυρίως στην έννοια της ισοτιμίας και της ομοιότητας. Δύο στενοί φίλοι μπορεί να μην έχουν ίδιες γνωστικές, μαθησιακές και κοινωνικές δεξιότητες ( δηλαδή ίδια επίδοση στα σχολικά μαθήματα, κοινά ταλέντα) έχουν όμως ίδιες αξίες και κοινές αντιλήψεις, φιλοδοξίες σκοπούς και στόχους.

Επίσης, υπάρχουν φιλίες μεταξύ παιδιών τα οποία έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά προσωπικότητας, που όμως αλληλοσυμπληρώνονται. Για παράδειγμα, ένα αυταρχικό παιδί μπορεί να δημιουργήσει μία φιλική σχέση με ένα άλλο παιδί που είναι κυρίως υποτακτικό. Πάντως, μία φιλία για να είναι βιώσιμη πρέπει να ικανοποιεί αμοιβαία και τα δύο μέρη. Αν ένα μέλος δεν αντλεί ικανοποίηση και αισθάνεται δυσαρεστημένο από τη φιλική σχέση, τότε η φιλία είναι καταδικασμένη. Σταθερότερες είναι οι φιλικές σχέσεις που έχουν ευελιξία στους ρόλους, που στηρίζονται στην ελεύθερη προσωπική έκφραση και που δεν υφίσταται ανταγωνισμός μεταξύ των παιδιών.

Ορισμένα, όμως, παιδιά δεν καταφέρνουν να αναπτύξουν φιλίες με τους συνομηλίκους τους. Αυτό συμβαίνει για τους εξής λόγους:

α) το παιδί με την συμπεριφορά του προκαλεί την απορριπτική στάση των άλλων παιδιών

β) το παιδί ζητάει μόνο την συντροφιά των ενηλίκων

γ) το παιδί δεν έχει κοινά ενδιαφέροντα με τα άλλα παιδιά

δ) το παιδί είναι υπερβολικά εσωστρεφές και απομονωμένο

Ένα τέτοιο παιδί πιθανότατα να αντιμετωπίσει αργότερα τόσο στην εφηβεία όσο και στην ενήλικη ζωή του σοβαρή ψυχοκοινωνική ανεπάρκεια.

Οι παιδικές φιλίες δίνουν την ευκαιρία στο παιδί να νιώσει ελεύθερο και να μοιραστεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά του για πρώτη φορά με τους φίλους του. Αν το παιδί δεν αποκτήσει φίλους, θα παρουσιάσει δυσκολίες αργότερα όταν θα χρειαστεί να έχει μία στενή σχέση με το άλλο φύλο, μια σχέση περισσότερο πολύπλοκη και απαιτητική. Άρα το παιδί που δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει στενές διαπροσωπικές σχέσεις και να έχει φιλίες, πιθανώς να ζήσει και τις επόμενες φάσεις της ζωής του στη μοναξιά και στη συναισθηματική αποξένωση.

Επιμέλεια: Παύλος Διονυσόπουλος

Πηγή: ygeianews.gr

SOS. ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΦΡΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ !ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ ----Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΡΟΧΩΡΑ ΑΚΑΘΕΚΤΗ .....!!!!!‏

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΦΡΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ !ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ ----Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΡΟΧΩΡΑ ΑΚΑΘΕΚΤΗ .....!!!!!‏

SOS

Νομιμοποίηση του Κόμματος των Παιδοφίλων (PNVD)

από το Τοπικό Δικαστήριο της Χάγης


Μετά την απόφαση του Τοπικού Δικαστηρίου της Χάγης, η οποία βασιζόμενη στην ελευθερία της έκφρασης, του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, δεν απαγόρευσε την ίδρυσή του, η Ολλανδική Κυβέρνηση αναγνώρισε και επίσημα το νεοϊδρυθέν Κόμμα των Παιδοφίλων (PNVD).
Σε αυτή την περίπτωση η ελευθερία της έκφρασης λειτούργησε εναντίον των δικαιωμάτων των παιδιών.

Βασικοί στόχοι του κόμματος είναι:

 - Η νομιμοποίηση της σεξουαλικής επαφής μεταξύ ενηλίκων και ανηλίκων από 12 ετών
 - Η νομιμοποίηση της κατοχής παιδικού πορνογραφικού υλικού για προσωπική χρήση

Επίσης, κάθε νομοθεσία, που απαγορεύει την σεξουαλική επαφή μεταξύ ανθρώπων και ζώων, τους βρίσκει ρητά αντίθετους.

Κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο οφείλει να αντιταχθεί στην νομιμοποίηση αυτού του πολιτικού κόμματος.
Η Φινλανδία, έχοντας την Προεδρία της Ε.Ε. πρόκειται να αιτηθεί την καταστολή της δράσης του Κόμματος των Παιδοφίλων στην Ολλανδία. Η αίτηση από την Πρωθυπουργό της Φινλανδίας κα. θα παραδοθεί στον Επίτροπο της Ε.Ε. κ. Franco Frattini, Αρμόδιο για Εσωτερικές Υποθέσεις, στο τέλος του τρέχοντος έτους.

Στα πλαίσια Ατυπης Συνάντησης μεταξύ των Υπουργών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών της Ε.Ε. η οποία πραγματοποιήθηκε 20-22 Σεπτεμβρίου στην πόλη Tampere, οι Φιλανδοί πολίτες παρέδωσαν τις πρώτες υπογραφές στην Υπουργό Δικαιοσύνης της χώρα τους.
Όσο περισσότεροι σε ολόκληρο τον κόσμο συνυπογράψουμε το αίτημα τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ισχύς του!
Για το λόγο αυτό προωθείστε το μήνυμα αυτό και σε άλλους για να συγκεντρώσουμε περισσότερες υπογραφές.

Όλα τα στοιχεία θα αποσταλούν από «Το Χαμόγελο του Παιδιού» στην αρμόδια Επιτροπή Συλλογής Υπογραφών

(Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το http://www.adressit.com/pedonkielto)

mailto:site@hamogelo.gr   subject=Psifos diamartirias kata toy kommatos paidofilon (PNVD)

http://www.kalokairistonoto.com/forum/index.php?topic=4665.0%3bwap2

ΣΠΥΡΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ : ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

ΣΠΥΡΟΣ ΡΟΜΠΟΤΗΣ : ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

Μάχιμος δικηγόρος, πατέρας δυο μικρών παιδιών ο Σπύρος Ρομποτής ρίχνεται στην μάχη των εκλογών της 6ης Μαΐου συμμετέχοντας για πρώτη φορά στην ζωή του στα κοινά. «Δεν γίνεται κάποιος να μένει απαθής σε όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα, δεν υπήρξα μέλος κάποιας νεολαίας ποτέ στη ζωή μου, ήμουν πολιτικοποιημένος χωρίς όμως να είμαι κομματικοποιημένος» απαντά μιλώντας αποκλειστικά στα «ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ».

Κατεβαίνοντας υποψήφιος με τους «Ανεξάρτητους Ελληνες» στην Ά Αθηνών μιλάει για τις δυσκολίες που βιώνουμε όλοι μας και δίνει την δική του απάντηση στο ερώτημα «πόσο εφικτό είναι να μείνουμε στο ευρώ και να βγούμε από το μνημόνιο».

Παίρνει ανοιχτά θέση υπέρ της αλλαγής του οικογενειακού δικαίου υποστηρίζοντας ότι «δεν μπορεί ένας και μόνο δικαστής να κρίνει την επικοινωνία που θα έχει ο κάθε γονιός με το παιδί του , χρειάζονται ειδικοί , ψυχολόγοι , κοινωνικοί λειτουργοί και είναι απαραίτητη η δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων όπως συμβαίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.» Τέλος δεν διστάζει να τα βάλει με το κατεστημένο, με συντεχνίες, όπως χαρακτηριστικά λέει αναφερόμενος στις πιέσεις που θα φέρουν συνάδελφοι του, δικηγόροι που ασχολούνται με το οικογενειακό δίκαιο, στις αλλαγές του νομοθετικού πλαισίου.

Δείτε όλη την συνέντευξη του Σπύρου Ρομποτή στο βίντεο που ακολουθεί, από το 6:11 λεπτό και μετά.

Η ανατροφή των παιδιών της Νέας Εποχής!

Η ανατροφή των παιδιών της Νέας Εποχής!

 

Πόσο καθορίζεται η εξέλιξη των παιδιών μας από την δική μας στάση ζωής...
Οι σύγχρονες κοινωνίες μας έχουν δομηθεί πάνω στις βασικές αρχές και αξίες του Ανθρωπισμού: Ισότητα, Αλληλοσεβασμό, Ελευθερία Έκφρασης, Αυτοδιάθεση, Αλληλεγγύη....


Όμως, συχνά βλέπουμε με απογοήτευση, αυτές τις αξίες να μένουν στη θεωρία. Ο καλύτερος τρόπος για να τις δούμε να πραγματώνονται, είναι να τις εμφυσήσουμε στα παιδιά μας.

Τα παιδιά όμως, ακούν αυτά που τους λέμε, αλλά κάνουν αυτά που βλέπουν.
Επομένως, πρωτεύον μέλημά μας, είναι η συνέπεια

λόγων και πράξεων.
Αν υπάρχει διάσταση ανάμεσα στις συμβουλές μας και στην εφαρμογή τους στη ζωή μας, τα παιδιά δέχονται αλληλοσυγκρουόμενα μηνύματα και παθαίνουν σύγχυση.
Οι γονείς κυρίως, αλλά και όλοι οι ενήλικες που περιβάλλουν τα παιδιά, δίνουν τα πρότυπα συμπεριφορών, αντιλήψεων και πεποιθήσεων που θα διαμορφώσουν το πλάνο ζωής τους.

Υπάρχουν τέσσερις παράγοντες που αφορούν τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια και είναι ιδιαίτερα καθοριστικοί για τη διαμόρφωση των παιδιών [Δρ. Ντινκμέγιερ & Δρ. Μακ-Κέι].

1. Οι αξίες που διέπουν την οικογένεια

Τα πρότυπα των σχέσεων που εφαρμόζουν οι γονείς, διαμορφώνουν το κλίμα που επικρατεί στην οικογένεια, την οικογενειακή ατμόσφαιρα. Αυτή η οικογενειακή ατμόσφαιρα μπορεί να είναι ήρεμη ή έντονη, φιλική ή εχθρική, φιλελεύθερη ή αυταρχική, συγκλίνουσα ή ανταγωνιστική, εκφραστική ή απόμακρη, τρυφερή ή ψυχρή.
Επίσης τα ενδιαφέροντα των γονιών αντανακλούν στις συνήθειες των παιδιών, όπως μουσική, σπορ, διάβασμα ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
Η σχέση των γονιών με το χρήμα, την εργασία, τη θρησκεία, με τη δύναμη, τον έλεγχο, την ενοχή, δίνουν το έναυσμα στα παιδιά να επιλέξουν στάση ζωής, είτε ακολουθώντας, είτε απορρίπτοντας τις αντιλήψεις των γονιών τους.

2. Οι ρόλοι των δύο φύλων

Το πώς θα οριστούν οι διαφορετικοί ρόλοι των δύο φύλων ανάμεσα στους γονείς, θα καθορίσει τη συμπεριφορά του παιδιού σε σχέση με τον εαυτό του (με το δικό του φύλο), καθώς και τη σχέση του με το αντίθετο φύλο.

3. Η θέση του παιδιού σε σχέση με τα αδέρφια του

Το αν το παιδί είναι το πρώτο ή το δεύτερο, τρίτο, ή το στερνοπαίδι, ή αν είναι το μόνο παιδί στην οικογένεια, δεν καθορίζει, αλλά επηρεάζει την προσωπικότητά του. Οι δυναμικές που διαμορφώνονται στην εκάστοτε οικογένεια, οδηγούν τα παιδιά να υιοθετούν συγκεκριμένες συμπεριφορές, ώστε να ¨επιβιώνουν ¨ μέσα στο οικογενειακό σύστημα.


4. Μέθοδοι ανατροφής

Οι συμπεριφορές των γονιών προς τα παιδιά τους αλλά και μεταξύ τους, είναι πολύ σημαντικός παράγοντας διαμόρφωσης του σχεδίου ζωής των παιδιών.

Οι τρόποι με τους οποίους απευθυνόμαστε, θέτουμε όρια, καθοδηγούμε και αντιδρούμε απέναντι στα παιδιά, θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη στάση και την συμπεριφορά των παιδιών μας, και μάλιστα με τρόπο που δεν μπορούμε να προκαθορίσουμε, γιατί την αντίδραση στη συμπεριφορά μας, την καθορίζει το κάθε παιδί διαφορετικά και όχι ο γονιός.

Ένα θεμελιώδες θέμα στην ανατροφή των παιδιών είναι, η σχέση μεταξύ των γονιών και με τα ίδια τα παιδιά, να βασίζεται στην ειλικρίνεια. Δεν χρειάζεται να τα επιφορτίζουμε με τα πάντα, γιατί δεν τους αφορούν όλα, ούτε είναι σε θέση να διαχειριστούν όλα τα θέματα των ενηλίκων. Σ’ αυτά όμως που τους αφορούν και τους επηρεάζουν, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς απέναντί τους.
Τα παιδιά έχουν έντονη διαίσθηση και αντιλαμβάνονται περισσότερα από όσα νομίζουμε. Αν τους αρνούμαστε την αλήθεια, τη στιγμή που μας τη ζητούν, μπορεί να τα οδηγήσουμε σε σύγχυση, ή και σε απόγνωση. Αν η αλήθεια μας φέρνει εμάς σε αμηχανία, είναι καλύτερα να μοιραστούμε μαζί τους την αμηχανία μας, παρά να εφευρίσκουμε μυθοπλασίες.
Έτσι τα μαθαίνουμε με το παράδειγμά μας, να αναγνωρίζουν και να τιμούν τα συναισθήματά τους.

Συνειδητοποιώντας τη μεγάλη βαρύτητα της δικής μας στάσης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, για να επανδρώσουμε την κοινωνία μας με άξιους, ολοκληρωμένους και ελεύθερους ανθρώπους, πρέπει με το παράδειγμά μας να τα καθοδηγήσουμε, ώστε να αναπτύξουν αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, συνεργασιμότητα, συμπόνια, σεβασμό, αυτάρκεια, δημιουργικότητα, θάρρος, αισιοδοξία.

Τα παιδιά γεννιούνται με όλα τους τα στοιχεία εγγεγραμμένα στο κύτταρό τους, χαρίσματα και δοκιμασίες. Αυτό το ορίζει η Φύση. Δική μας δουλειά δεν είναι να τα αλλάξουμε, γιατί τότε παρεμβαίνουμε στην ίδια τους την οντότητα.
Ο ρόλος μας είναι, με στοργή και σεβασμό στην ύπαρξή τους, να τα διευκολύνουμε να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις τους, εκμεταλλευόμενα τα χαρίσματά τους, κι έτσι να εκπληρώσουν τον προορισμό τους, το δικό τους πλάνο ζωής. Αυτό βέβαια προϋποθέτει εμπιστοσύνη από τη μεριά του γονιού στη Σοφία της Δημιουργίας. 
astrology.gr

Η ανύπανδρη μητέρα

Η ανύπανδρη μητέρα

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός γυναικών, κυρίως πάνω από 30 ετών, με μέσο ή υψηλό μορφωτικό επίπεδο αποφασίζουν για διάφορους λόγους να γεννήσουν ένα παιδί έξω από το πλαίσιο του γάμου.

Το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί  χωρίς πατέρα είναι σοβαρή υπόθεση. Συνεπάγεται σημαντικά πρακτικά προβλήματα και απρόβλεπτες δυσκολίες που βαρύνουν τη μητέρα, όπως π.χ. μοναξιά, ξενύχτια, οικονομικές δυσχέρειες κ.λπ. Φυσικά ο κόπος και οι ευθύνες είναι διπλές μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που δεν παρέχει την απαραίτητη υποστήριξη. Η κριτική στάση και η απόρριψη συχνά από την ίδια την οικογένεια της  γυναίκας, η επιφυλακτική αντιμετώπιση από τους άλλους και η δυσκολία εξεύρεσης εργασίας που να εξυπηρετεί τις οικογενειακές ανάγκες της είναι μερικά από τα σοβαρά προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει μόνη.  Από την άλλη πλευρά πρέπει να αντιμετωπιστούν και οι ψυχολογικές δυσκολίες του παιδιού, που δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Όσες και αν είναι οι δυσκολίες βέβαια, μπορούν να αντιμετωπιστούν με υπομονή, επιμονή, διάλογο και ειλικρίνεια.

Πότε να λέγεται η αλήθεια στο παιδί

Όταν η μητέρα ενημερώνει εξαρχής το παιδί για την οικογενειακή τους κατάσταση, λέγοντάς του την αλήθεια, προσαρμοσμένη στην ηλικία του, κάνει μια πολύ καλή αρχή Όσο το παιδί μεγαλώνει, η μητέρα μπορεί  να του εξηγεί όλο και περισσότερο την κατάσταση, ανάλογα με το βαθμό της ωριμότητάς του. Καλό είναι επίσης η μητέρα να μη λειτουργεί διαφορετικά από τις άλλες μητέρες και να μη δημιουργεί στο παιδί την αίσθηση ότι «είναι αλλιώτικο» ή ότι κρύβει κάποιο τρομερό μυστικό.

Η έλλειψη του πατέρα

Τα παιδιά που έχουν ανατραφεί χωρίς πατέρα νιώθουν συχνά μεγαλύτερη ανασφάλεια από τα άλλα και φοβούνται ότι «δεν αξίζουν» επειδή  βιώνουν σαν απόρριψη την απουσία του πατέρα τους. Παράλληλα ίσως αισθάνονται ότι η μητέρα τους δεν αρκεί για να τα υποστηρίξει στις δυσκολίες της ζωής «όπως οι μπαμπάδες των άλλων».

Είναι γεγονός ότι η αποκλειστική ευθύνη της ανατροφής συχνά  κάνει τις  ανύπανδρες μητέρες -όπως και τις  χήρες- να είναι ιδιαίτερα αυστηρές και υπερπροστατευτικές με τα παιδιά τους. Ο λόγος είναι συνήθως ότι επειδή τα μεγαλώνουν δίχως ανδρικό πρότυπο, έχουν την ανασφάλεια ότι θα χάσουν τον έλεγχο της κατάστασης. H υπερπροστασία και σε πολλές περιπτώσεις η ασφυκτική επιτήρηση  όμως μπορεί να προκαλέσουν εκρηκτικές  αντιδράσεις στο αγόρι ή στο κορίτσι όταν μπει στην εφηβεία. Επίσης  όταν η μητέρα δεν εμπιστεύεται το παιδί, το κάνει άθελά της να μην   εμπιστεύεται ούτε εκείνο τον εαυτό του.

Αλεξάνδρα Καππάτου

Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος