Δέκα τρόποι για να χτίσεις την αυτοεκτίμηση του παιδιού σου

 Δέκα τρόποι για να χτίσεις την αυτοεκτίμηση του παιδιού σου

Δεν θα ήταν υπέροχο  να νιώθεις σίγουρος ότι τα παιδιά σου θα αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις της ζωής; Οτι θα είναι μαχητές της καθημερινότητας που θα βρίσκουν το δρόμο τους χωρίς να χάνουν το κουράγιο να προσπαθούν για το καλύτερο;

Η απάντηση βρίσκεται στη μαγική λέξη: αυτοεκτίμηση. Τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση  νιώθουν ασφαλή, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, είναι πρόθυμα να αναλάβουν θετικά ρίσκα και  αντιμετωπίζουν με ευελιξία τις αλλαγές. Ως ενήλικες, οι άνθρωποι με υψηλή αυτοεκτίμηση μπορούν να αντέξουν και να διαχειριστούν δημιουργικά την  απόρριψη, την απογοήτευση  και την αποτυχία, που  κάποια στιγμή αναπόφευκτα συναντούν στο δρόμο τους.

Ακολουθούν δέκα τρόποι για να ωθήσεις τα παιδιά σου να  αναπτύξουν την αυτοεκτίμησή τους:

1. Κέρδισε πρώτα εσύ σαν άνθρωπος την αυτοεκτίμηση

Τα παιδιά αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τις συμπεριφορές των γονιών. Αφησέ τα να αντιληφθούν τον καθημερινό αγώνα που δίνεις στη ζωή, μίλησέ τους με ειλικρίνεια για τους στόχους σου  και την προσπάθεια που καταβάλεις για να τους πετύχεις. Εξήγησέ τους πώς αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες που συναντάς  και ποια είναι τα μαθήματα ζωής που παίρνεις μέσα απ΄ αυτήν τη διαδικασία.

Φωτό του Mitch Allman, flickr

2. Δημιούργησε ένα σπιτικό γεμάτο αγάπη και υποστήριξη

Οταν το παιδί δεν βιώνει  αγάπη και ασφάλεια μέσα στο σπίτι –  όσο ικανό κι αν είναι, όσες διακρίσεις κι αν έχει, για παράδειγμα, στο σχολείο ή στον αθλητισμό –  αργά ή γρήγορα θα νιώσει αβοήθητο και μόνο, και η αυτοεκτίμησή του θα πάρει την κάτω βόλτα.  Στην πραγματικότητα η αυτοεκτίμηση στηρίζεται πάνω σε δύο βασικές πεποιθήσεις: “είμαι αξιαγάπητος” και “είμαι ικανός”. Χρειάζονται και τα δύο ταυτόχρονα για να λειτουργήσει!

3. Δώσε τους την ευθύνη

Η αυτοεκτίμηση κερδίζεται και χτίζεται σταδιακά,  μέσα από την ικανοποίηση που νιώθουν τα παιδιά όταν ολοκληρώνουν με επιτυχία κάποιο έργο. Ανάλογα με την ηλικία και τις ικανότητές τους, ανάθεσέ τους  τις κατάλληλες δουλειές: να φτιάξουν τη βαλίτσα τους για το ταξίδι, να ετοιμάσουν το πρωϊνό τους, να βγάλουν βόλτα το σκύλο, να πλύνουν κάποια ρούχα τους, να στρώσουν τα κρεβάτια τους, να κάνουν τα απαραίτητα τηλεφωνήματα για την οργάνωση μιας γιορτής κοκ.

 4.  Άφηνέ τα να παίρνουν κάποιες αποφάσεις μόνα τους

 Ένα νήπιο μπορεί να αποφασίσει αν θα φορέσει το κόκκινο ή το πράσινο μπλουζάκι, ένα μεγαλύτερο παιδί να διαλέξει τα ρούχα που θα φορέσει, αν θα πάει ή όχι στην κατασκήνωση κοκ. Οσο μεγαλώνουν και ωριμάζουν θα μπορούν να αποφασίζουν και για πιο σημαντικά θέματα. Βοήθησέ τα με τρυφερότητα και συνέπεια, μέσα από τη συζήτηση, να διερευνήσουν τις επιλογές που έχουν στη διάθεσή τους. Σεβάσου την άποψή τους.

 5. Επιβράβευσε στη σωστή δοσολογία

Η αυτοεκτίμηση βασίζεται σε γεγονότα και αλήθειες, σε επιτεύγματα και ικανότητες. Αν τα παινεύεις για ό,τι κι αν κάνουν υπάρχει ο κίνδυνος να τους περάσεις άθελά σου το μήνυμα  ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν ιδιαίτερα ή – ακόμα χειρότερα- ότι  δεν μπορούν να κάνουν λάθη. Είναι καλύτερο να επιβραβεύεις την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση το παιδί μαθαίνει να δοκιμάζει, να επιχειρεί, να επιτρέπει στον εαυτό του το λάθος.

 6. Να δείχνεις πόσο πιστεύεις στις δυνατότητες και στην κρίση τους

Η αυτοεκτίμηση πηγάζει «από μέσα», από τη γνώση του εαυτού μας και του προσωπικού μας δυναμικού. Με την  ενθάρρυνση των γονιών  τα παιδιά  δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους σε νέα πεδία, νιώθουν ελεύθερα να εξερευνήσουν τη δημιουργικότητά τους  και να αναγνωρίσουν τα ταλέντα και τις ικανότητές τους. Μέσα απ΄ αυτή τη διαδικασία μαθαίνουν να εμπιστεύονται  τις επιλογές τους. Πες τους: «Εκτιμώ τον τρόπο που…..» ή  «γίνεσαι όλο και καλύτερος στο…..». Όταν εσύ τούς δείχνεις εμπιστοσύνη  είναι πιο εύκολο να αρχίσουν να εμπιστεύονται τον εαυτό τους.

Θυμήσου ότι η αυτοεκτίμηση είναι σαν μια σπείρα που ανεβαίνει. Όταν είναι υψηλή, τα παιδιά αντιμετωπίζουν τις καινούργιες προκλήσεις με αυτοπεποίθηση. Αν πετύχουν, η αυτοεκτίμησή τους μεγαλώνει και είναι ικανά να αναλάβουν πιο απαιτητικά θετικά ρίσκα κοκ. Αν αποτύχουν μπορούν να τα βγάλουν πέρα επειδή η αυτοεκτίμησή τους είναι υψηλή.

7. Να ακούς  με ανοιχτή καρδιά ό,τι έχουν να σου πουν

 Αφιέρωνε χρόνο στην επικοινωνία με τα παιδιά, στην αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων τους χωρίς καμία κριτική, όπως και  στην ανταλλαγή απόψεων γύρω από τα θέματα που τα απασχολούν. Εχουν ανάγκη να  νιώθουν ότι ο λόγος τους μετράει και η γνώμη  τους είναι σεβαστή. Υποστήριξέ όσο γίνεται περισσότερο, αλλά διόρθωσέ τα με τρυφερότητα αν κάνουν κάποιο λάθος.

Φωτό από το topsibelle.wordpress.com.

 8. Άφησέ τα να υποστούν κάποιες συνέπειες

Τα λάθη και οι συνέπειές τους είναι κομμάτι της ζωής. Δεν χρειάζεται να τα «σώζεις» πάντα, ούτε  να τα προστατεύεις από τις δυσκολίες. Καλύτερα να τους μάθεις να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξέων τους και να αναγνωρίζουν το μάθημα που έχει να προσφέρει η ζωή μέσα από τις αποτυχίες και τις παραλείψεις. Μίλησέ τους για αντίστοιχες  εμπειρίες σου.

 9. Να είσαι αληθινός

Μην υποκρίνεσαι ότι όλα είναι καλά όταν δεν είναι. Εντάξει, δεν χρειάζεται να φορτίζεις και να εκθέτεις τα παιδιά απέναντι σε ό,τι σε φοβίζει και σε καταρρακώνει, αλλά μην παίζεις θέατρο. Αν αποτύχεις σε μια σου προσπάθεια, μην τους πεις ψέματα. «Ετσι κι αλλιώς τα  ξέρουν όλα». Είναι πιο σημαντικό να  αναγνωρίσουν ότι στη ζωή μπορεί να χάσουν κάποιες μάχες μέχρι να κερδίσουν τον πόλεμο.

10. Εξόρισε την τελειοθηρία από την ζωή της οικογένειας

Οταν τα παιδιά φοβούνται μήπως κάνουν λάθος, μήπως δεν ανταποκριθούν στις όποιες προσδοκίες, μήπως δεν είναι “τέλεια”, το παιχνίδι κινδυνεύει να  χαθεί. Χρειάζεται να λέμε – και να τους το μάθουμε να το λένε και να το πιστεύουν – το λυτρωτικό “δεν πειράζει, τα λάθη επιτρέπονται!”

Τα παιδιά που μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν την αποτυχία κυνηγούν ό,τι είναι αληθινά  σημαντικό για τις ζωές τους,  διεκδικούν τη θέση τους στον ήλιο, τολμούν να σπάζουν αυγά όταν θέλουν να φτιάξουν ομελέτα. Ξεδιπλώνουν τη δύναμή τους αγκαλιάζοντας τα λάθη και μαθαίνουν αληθινά. Οχι μόνο στα θρανία του σχολείου, αλλά στα μαθήματα του βίου!

Δες ακόμη:

1.  Παιδιά με αυτοπεποίθηση για πρακτικές καθημερινές ιδέες που μπορεί να αξιοποιήσει κάθε γονιός για να αυξήσει την αυτοπεποίθηση των παιδιών του.

2. Παιδιά με δύναμη (συλλογή κειμένων)

3. Ο δεκάλογος των “μη”  από τα παιδιά στους γονείς: Αν τα παιδιά με αυτοεκτίμηση μάς έβαζαν κανόνες, ποιοι θα ήταν αυτοί;

Πηγές: 1. Μichele Borba, Parents do make a difference (Jossey-Bass, 1999), 2. G. Kaufman, L. Raphael, P. Espeland Stick up to yourself, Every kids guide to personal power and positive self esteem, (Free Spirit, 1999).

Η έλλειψη του πατρικού προτύπου διαταράσσει τις σύγχρονες κοινωνίες

Η έλλειψη του πατρικού προτύπου διαταράσσει τις σύγχρονες κοινωνίες

 

Σύμφωνα με πληροφορίες του thetrumpet.com που συγκέντρωσε το pentapostagma.gr η Βρετανική κυβέρνηση αποκάλυψε τον προηγούμενο μήνα ότι περίπου τα δύο τρίτα των οικογενειών που αναγνωρίζει ως δυσλειτουργικές είναι μονογονεϊκές και έχουν αρχηγό μία μόνη μητέρα – ποσοστό που ξεπερνά κατά τρεις φορές τον εθνικό μέσο όρο.

Επίσημη ερευνητική ομάδα που διερεύνησε τις αιτίες των ταραχών του Λονδίνου το περασμένο καλοκαίρι εστίασε τελικώς στο αίτιο της οικογενειακής διάλυσης – ειδικότερα στην έλλειψη ισχυρού ανδρικού προτύπου στις οικογένειες – ως κοινό παράγοντα της ζωής πολλών νεαρών που συνελήφθησαν.

Επίσημοι αξιωματούχοι της τοπικής κυβέρνησης δήλωσαν ότι οι οικογένειες με πολλαπλά προβλήματα βρίσκονται σε ολική διάλυση.

“Η απουσία ενός θετικού πατρικού προτύπου αποτελεί ένα τεράστιο πρόβλημα, και πολύ συχνά οι παρόντες πατέρες αντιμετωπίζουν προβλήματα εθισμού στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ που διαλύουν την λειτουργικότητα της οικογένειας’’, δήλωσε ο Γραμματέας Κοινοτήτων και Τοπικής Κυβέρνησης Eric Pickles.

Υπολογίζεται ότι οι βρετανικές οικογένειες με πολλαπλά προβλήματα κοστίζουν στους φορολογούμενους περίπου 9δις λίρες τον χρόνο για επιδόματα και άλλες δημόσιες υπηρεσίες.

Ενώ το οικονομικό κόστος για τους φορολογούμενους είναι τεράστιο, το συναισθηματικό κόστος για τα παιδιά είναι πολύ χειρότερα. Οι σπόροι της γονικής παραμέλησης σπείρουν καρπούς αυξανόμενης νεανικής βίας. Η νεολαία της Βρετανίας και άλλων εθνών διοχετεύουν την οικογενειακή τους απογοήτευση μέσω πρόκλησης καταστροφών, παραβατικότητας και απελπισίας.

Η πατρότητα είναι ο κύριος θεσμός της κοινωνίας μας, αλλά εδώ και δεκαετίες οι εξελικτικοί επιστήμονες, οι φεμινίστριες και οι ψυχολόγοι επιμένουν ότι ο ρόλος του πατέρα είναι μη αναγκαίος – και ότι είναι εν ουσία υπό εξαφάνιση.

Όμως, τα στοιχεία δείχνουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα: οι μονογονεϊκές οικογένειες της Βρετανίας αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα, και οι νέοι γίνονται επιθετικοί και παραβατικοί, και βιώνουν τεράστια συναισθηματικά και ψυχολογικά βάρη...

Το είδα εδώ

Μπαμπάδες σε κατάθλιψη

Μπαμπάδες σε κατάθλιψη

Ειδικότερα οι πρώτοι έξι μήνες μετά τη γέννα, θεωρούνται και οι πιο δύσκολοι από ψυχολογικής πλευράς για τους γονείς, καθώς το κλάμα του μωρού φθάνει στο αποκορύφωμά του. Μαζί με το κλάμα, οι νέοι γονείς έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές καινούριες προκλήσεις, όπως το να... αναγνωρίζουν κάθε φορά την ανάγκη που κάνει το βρέφος να κλαίει, το πώς να το ταΐσουν, το πώς να το κοιμίσουν κ.ο.κ. Ένα βουνό ευθυνών, υποχρεώσεων και καινούριων εμπειριών έρχεται να αλλάξει ριζικά την κατάσταση μέσα στο σπίτι αλλά και τις ισορροπίες των σχέσεων.

Η μητέρα μπορεί αφενός να είχε το χρόνο να προετοιμαστεί ψυχικά στη διάρκεια της κύησης και αφετέρου, ως λεχώνα, συγκεντρώνει τη φροντίδα του περιβάλλοντος. Από την άλλη ο άνδρας που ήταν μέχρι τη στιγμή του τοκετού θεατής, καλείται να γίνει συμμέτοχος την ίδια στιγμή που πρέπει να πάει στη δουλειά του και να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του σαν να μην έχουν γίνει αλλαγές στη ζωή του.

Μερικές φορές το πρόβλημα σχετίζεται με την έλλειψη οικειότητας που έχουν οι περισσότεροι άντρες με ένα νεογέννητο και που μπορεί να επιδεινώνεται από την υπερπροστατευτικότητα της μαμάς, που γρήγορα “παίρνει το προβάδισμα” στις καθημερινές φροντίδες του παιδιού.

Παράλληλα, το κέντρο βάρους της σχέσης μετατοπίζεται και γέρνει ξεκάθαρα προς την πλευρά του παιδιού. Η σύζυγος λειτουργεί περισσότερο ως μητέρα, κυρίως στη διάρκεια των πρώτων μηνών της ζωής του παιδιού. Σε συνδυασμό με τις ορμονικές αλλαγές που προκαλεί η εγκυμοσύνη και η γέννα, η μητέρα μπορεί για ένα διάστημα να νιώθει λιγότερο «γυναίκα». Έτσι, δημιουργείται ακόμα μια αίσθηση απώλειας για τον άνδρα: από εκεί που φανταζόταν τη ζωή του σαν σύζυγος και πατέρας, δεν έχει την επαφή που φανταζόταν ούτε με τη γυναίκα του αλλά ούτε και με το νεογέννητο μωρό. Οι καθημερινές συνήθειες υπόκεινται σε αλλαγές, αφού το σπίτι αλλάζει μορφή, τα έπιπλα μετακινούνται, κυριαρχεί η αποστείρωση και η απολύμανση, μικροαντικείμενα και μικροσύνεργα για το μωρό όπου υπάρχει ελεύθερος χώρος.

Έτσι ενώ η ευρύτερη οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον βιώνει τον ερχομό του μωρού ως τη μεγαλύτερη χαρά, τα συναισθήματα των γονιών μπορεί να είναι ανάμικτα, ενώ οι ίδιοι μπορεί να ντρέπονται να ομολογήσουν τις δυσκολίες τους. Ο πατέρας νιώθει παραγκωνισμένος, καθώς ο ρόλος του συνεχίζει να είναι επικουρικός και η μητέρα βιώνει τη γονεϊκότητα μοναχικά παρά τις επιθυμίες και των δυο να συντονιστούν στο νέο τους έργο. Οι επιστήμονες επισήμαναν ότι, πέρα από τις επιπτώσεις για τους ίδιους τους γονείς, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα των γονιών που δεν εκφράζονται μπορεί να έχουν γενικότερη επίπτωση στον ψυχισμό, τη συμπεριφορά και την ανάπτυξη των παιδιών.

Επειδή όμως το φαινόμενο της επιλόχειας κατάθλιψης είναι κάτι για το οποίο δεν ευθύνεται κανείς και μπορεί να παρουσιαστεί παρά τις προσπάθειες του ζευγαριού να αναδιαρθρώσουν τις σχέσεις τους σύμφωνα με τα νέα δεδομένα της ζωής τους, οι ερευνητές συνιστούν πιο εντατικές προσπάθειες για τον εντοπισμό και την καταπολέμηση της κατάθλιψης στους μπαμπάδες -και τις μαμάδες- στην περίοδο μετά τη γέννα. Στην Ελλάδα γίνονται ήδη μαθήματα ψυχοπροφυλακτικής για τα ζευγάρια που περιμένουν παιδί. η έμφαση ωστόσο δίνεται ακόμα στην επιλόχεια κατάθλιψη των μαμάδων, που σχετίζεται και με τις ορμονικές μεταβολές, ενώ οι δυσκολίες των μπαμπάδων παραμένουν αόρατες.

Με τη βοήθεια ψυχολόγων εξειδικευμένων στα θέματα γονεϊκότητας, το να γίνει κανείς γονιός μπορεί να γίνει πιο ομαλά και να ξεπεραστεί η οποιαδήποτε κρίση τόσο στη σχέση του ζεύγους όσο και στο ξεκίνημα της ζωής του παιδιού.

vivanews.gr

Τα 10 σημάδια μιας προβληματικής σχέσης

Τα 10 σημάδια μιας προβληματικής σχέσης

 Δεν έχει σημασία πόσο όμορφο ή έξυπνο είναι ένα άτομο, καθώς πολύ συχνά, άνδρες και γυναίκες πέφτουν θύματα συναισθηματικής κακοποίησης. Παρακάτω περιγράφουμε μερικά σημάδια που ίσως ορίζουν μια προβληματική σχέση με στοιχεία συναισθηματικής κακοποίησης.

Σας απομονώνει από φίλους και οικογένεια

Εκείνοι που κακοποιούν συναισθηματικά, τα θέλουν όλα για τον εαυτό τους και κάνουν κάθε προσπάθεια για να το πετύχουν αυτό. Δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει ζωή και έξω από τη σχέση -η οποία περιλαμβάνει την οικογένεια και τους φίλους. Είναι υγιές και φυσιολογικό να κάνετε παρέα με άλλους ανθρώπους και αν ο σύντροφός σας σας εμποδίζει, αυτό μπορεί να είναι ένα σημάδι μιας συναισθηματικά προβληματικής σχέσης.

Λεκτική βία

Αν ο σύντροφός σας, σας μιλά υποτιμητικά, ακόμα και αν λέει πως το κάνει για πλάκα, μπορεί να έχει σκοπό να σας πληγώσει. Όσοι έχουν τέτοια συμπεριφορά, συχνά καλύπτουν τα λάθη τους κατηγορώντας εσάς, ή λέγοντάς σας ότι πρέπει να χαλαρώσετε ή ότι είστε πολύ ευαίσθητοι. Κι όμως δεν είστε πολύ ευαίσθητοι, αλλά ξέρετε καλά ότι δεν πρέπει να σας φέρονται έτσι. Όσοι κακοποιούν λεκτικά έχουν έναν τρόπο να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι αυτή η συμπεριφορά είναι φυσιολογική και ότι εσείς είστε που έχετε το πρόβλημα.

Κατηγορεί εσάς για τα δικά του/της προβλήματα

Αν ο/η σύντροφός σας, κατηγορεί πάντα εσάς, κάτι ή κάποιον άλλο, μπορεί να είναι ένα κακό σημάδι. Αν σας επιτίθεται φραστικά, μπορεί να πει ότι εσείς φταίτε γι’ αυτό. Δεν είναι σημάδι μιας υγιούς σχέσης, αν ο/η σύντροφός σας δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθύνη ενός λάθους και ποτέ δεν παραδέχεται ότι φταίει για κάτι.

Αλκοόλ και ναρκωτικά

Δεν καταναλώνουν ναρκωτικά ή υπερβολικό αλκοόλ, όλοι όσοι ασκούν ενδοοικογενειακή βία στο σύντροφό τους, αλλά πολλοί το κάνουν. Ο εθισμός μπορεί να οδηγήσει σε ακανόνιστη και ανάρμοστη συμπεριφορά. Η κατάχρηση ουσιών μπορεί να είναι μια «πύλη» για την συναισθηματική κακοποίηση και για μια άρρωστη σχέση.

Σας προκαλεί φόβο

Εάν ο/η σύντροφός σας, σας κάνει να αισθάνεστε φόβο, υπάρχει πρόβλημα. Όσοι ασκούν συναισθηματική βία, μπορεί να προσπαθήσουν να σας επιβληθούν με διάφορους τρόπους, κάνοντάς σας να φοβάστε, όπως π.χ. βάζοντάς σας σε δύσκολες θέσεις ή απειλώντας σας.

Σας τιμωρεί για το χρόνο που περνάτε μακριά

Αυτό πηγαίνει μαζί με το θέμα της απομόνωσης, όπου ο σύντροφός σας σας θέλει μόνο για εκείνον/η. Αν δε μπορείτε να πάτε πουθενά και να κάνετε τίποτα χωρίς το σύντροφό σας, ίσως να παρουσιαστούν κι άλλα προβλήματα αργότερα. Ένα άτομο που χρησιμοποιεί συναισθηματική βία, μπορεί να φωνάξει, να βρίσει, να απειλήσει ή και άλλα χειρότερα, επειδή απλά δεν κάνετε τα πάντα μαζί του/της.

Περιμένει να τον/την περιμένετε σαν υπηρέτης/τρια

Πολλά από τα άτομα που ασκούν ψυχολογική βία στους συντρόφους τους, περιμένουν να τους φέρεστε σα να είναι βασιλιάδες και επιθυμούν έναν υπηρέτη. Περιμένουν τα πάντα από εσάς, ενώ εκείνοι δεν κάνουν τίποτα.

Σας ζηλεύει υπερβολικά

Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό όσων ασκούν συναισθηματική βία, είναι η ζήλια. Συχνά ζηλεύουν εσάς ή άλλα άτομα, ακόμα και τα όνειρα και τους στόχους σας. Η ζήλια και η οργή τους για άυλα πράγματα, όπως οι φιλοδοξίες σας, πηγάζουν από την έλλειψη ελέγχου που αισθάνονται σχετικά με αυτές τις πτυχές της ζωής σας.

Σας ελέγχει με τα συναισθήματά του/της

Οι ασκούντες ψυχολογική βία, συχνά σας χειραγωγούν και σας απειλούν ότι θα φύγουν και ότι θα σας τιμωρήσουν συναισθηματικά αν δε συμφωνείτε μαζί του/της. Ένα τέτοιο άτομο θα προσπαθήσει να σας κάνει να αισθάνεστε ένοχοι κάθε φορά που θα ικανοποιείτε τη θέλησή σας και διεκδικείτε ό, τι είναι σωστό για εσάς. Μερικές φορές ο θύτης μπορεί να δείχνει αγάπη, αλλά αυτό δεν κρατά πολύ.

Σωματική βία

Αν είστε σε μια συναισθηματικά καταχρηστική σχέση, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σας ασκηθεί και σωματική βία. Αρχικά, ο θύτης μπορεί να σας τραβήξει τα μαλλιά, να σας σπρώξει, ή να σας προκαλέσει μώλωπες. Αυτά μπορεί να είναι μόνο προειδοποιητικά σημάδια ότι τα πράγματα μπορούν να οδηγήσουν σε περαιτέρω κλιμάκωση.

Τόσο οι άνδρες όσο και γυναίκες μπορεί να πέσουν θύματα συναισθηματικής κακοποίησης

Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι ενώ η συναισθηματική κακοποίηση συχνά θεωρείται ότι διαπράττεται από έναν άνδρα εναντίον μιας γυναίκας, συχνά ισχύει και το αντίθετο ή επίσης μπορεί να ισχύει και σε σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.

clickatlife.gr

Λεφτά υπάρχουν

 "Λεφτά υπάρχουν" αρκεί  να χρησιμοποιούνται από την ΓΓ (Αν)Ισότητας για την προώθηση της ... Ανισότητας, τι άλλο φυσικά.

Για του λόγου το αληθές:

http://karteria1.blogspot.com/2012/02/1.html

http://www.isotita.gr/index.php/news/1335

Η ΓΓ (Αν)Ισότητας προσλαμβάνει δεκάδες άτομα που - κατά λέξη- "θα στελεχώσουν τα Συμβουλευτικά Κέντρα για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών". 

http://www.isotita.gr/index.php/news/1302

Προσέξατε, ΜΟΝΟ κατά των γυναικών. Όχι κατά της βίας στην οικογένεια, όχι της βίας κατά των παιδιών, ούτε της βίας κατά των αντρών, των ηλικιωμένων, των φοιτητών, της πανεπιστημιακής κοινότητας, των αλλοδαπών, των Ελλήνων, των εργαζομένων, των εργοδοτών, των κατοίκων και εργαζομένων του κέντρου της Αθήνας ...

Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να ενδιαφέρεται μόνο για την βία κατά των γυναικών, και των πολιτικών.

Ερωτώ την ΓΓ (Αν)Ισότητας:

1. Επειδή φαίνεται ότι από τους προσωρινούς πίνακες κατάταξης πάνω από το 90% είναι γυναίκες, γιατί δεν εφαρμόζουν αυτό που συμβαίνει και στις εκλογές (δηλαδή ποσοστώσεις υπέρ του φύλου που υποεκπροσωπείται); Η μήπως η Ισότητα που δήθεν πρεσβεύει είναι "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε"; 

http://www.isotita.gr/var/uploads/PROKHRYXEIS/SYMBOULEYTIKA%20KENTRA/PINAKES_KATATAXIS_ATHINA.pdf

http://www.isotita.gr/var/uploads/PRESS%20%28APO%20SEP%202010%29/DT_23-3-12_POLYKENTRO-ATHENS.pdf

2. Έχει διαφορά όταν η βία είναι κατά των γυναικών, σε σχέση με τη βία εναντίον όλων των υπολοίπων ομάδων; Οι υπόλοιποι δεν υποφέρουν;

ΑΙΝΕΙΑΣ

Ποιός είναι ο καλύτερος πατέρας;

Ποιός είναι ο καλύτερος πατέρας;

Το βραβείο "Πατεράδες Πρώτης Τάξεως" απονέμεται κάθε χρόνο από τον υπουργό Οικογενειακών Υποθέσεων της Γερμανίας σε άνδρες που θέλουν να δώσουν το καλό παράδειγμα ενός "οικογενειάρχη".Μέχρι σήμερα ο τίτλος είχε απονεμηθεί μόνο σε άνδρες οι οποίοι στηρίζουν τις καριέρες των συντρόφων τους, ενώ ταυτόχρονα βοηθούν στο σπίτι με τα παιδιά και το νοικοκυριό.

Ο Μαρκ Στάινμετζ από το κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο είναι ανύπαντρος, εργάζεται και μεγαλώνει μόνος του την τρίχρονη κόρη του, ενώ ο Άρνι Γκέρικε από την βόρεια Γερμανία έχει επτά παιδιά, μια σύζυγο καριερίστα, έναν σκύλο και μια γάτα και εργάζεται και ο ίδιος. Οι δυό τους είναι οι φετινοί νικητές του τίτλου.

Ο Στάινμετζ θα προτιμούσε να έχει άπλετο χρόνο για να ασχολείται με την κόρη του Ζόρα αλλά πρέπει και να βγάζει χρήματα. "Δεν είναι πάντα εύκολο να κάνεις και τα δύο πράγματα. Οι προτεραιότητές μου όμως είναι ξεκάθαρες: θέλω να είμαι εκεί για το παιδί μου", εξηγεί.

Όπως λέει ο Στάινμετζ είναι ο πρώτος ανύπανδρος πατέρας που περιλαμβάνεται στην λίστα των νικητών.

ΣΧΟΛΙΟ:

http://gr.news.yahoo.com/-201648728.html

Στη Γερμανία έχουν Υπουργείο Οικογενειακών Υποθέσεων, άρα και οικογενειακή πολιτική. Υπάρχει και διαγωνισμός για τον καλύτερο πατέρα. Στην Ελλάδα υπάρχει μόνο η ΓΓ (Αν)Ισότητας γιατί ως γνωστόν για τους πολιτικούς και τα κόμματα η οικογένεια αφορά μόνο τις γυναίκες, όπως εξάλλου και η ισότητα, ενώ θεωρούν ότι οι άνδρες είναι αποκλειστικά θύτες της οικογενειακής βίας, και πρέπει μόνο να εργάζονται και να πληρώνουν φόρους και διατροφές. Στην Ελλάδα οι πολιτικοί, και οι κρατικές δομές (διοίκηση, δικαιοσύνη) είναι αντίπαλοι της οικογένειας.

ΑΙΝΕΙΑΣ 

Είμαστε ποτέ έτοιμοι να μεγαλώσουμε παιδιά;

Είμαστε ποτέ έτοιμοι να μεγαλώσουμε παιδιά;

Γράφει η Τίνα Κουλουφάκου

(δημοσιογράφος)

Ποιος είναι, άραγε, ο «καλός γονιός» και σε ποια ηλικία κατακτάται η «ωριμότητα» για τη δημιουργία απογόνων; Στην πραγματικότητα, κανείς δεν είναι ποτέ έτοιμος να μεγαλώσει παιδιά. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, λένε οι γνωρίζοντες.

Κάποτε, όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρή, πίστευα πως ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλίσεις το υγιές μεγάλωμα των παιδιών θα ήταν η σύσταση κάποιας επιτροπής που θα εξετάζει την ψυχική και νοητική υγεία των γονέων, ώστε να τους δίνει κάποια ειδική άδεια για να αποκτήσουν παιδιά. Κάτι σαν την άδεια οδήγησης, ας πούμε. Κατόπιν, όταν μεγάλωσα λίγο (και άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο φασισμός είναι πολυεπίπεδος), άλλαξα γνώμη, δίχως, ωστόσο, να καταφέρω να βρω μια ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα.

Όταν ήρθε η ώρα να αποκτήσω παιδιά, και μόνο η ιδέα μού προκαλούσε απανωτές κρίσεις πανικού. Μα εγώ είμαι η ίδια παιδί!
● Πώς θα καταφέρω να παραμερίσω τον εγωισμό μου (αντί να χαίρομαι τη σεζλόνγκ, θα πρέπει τώρα να κυνηγάω ένα τέρας πάνω κάτω);
● Πώς θα διασφαλίσω τον προσωπικό μου χώρο (τι διάολο θέλει αυτό το πιανάκι στη μέση του σαλονιού) και χρόνο (θέλω να ξενυχτήσω σ’ ένα κλαμπ κι όχι στο προσκεφάλι ενός εμπύρετου σπόρου);

Έπειτα από 6 χρόνια μητρότητας στα όρια της ταλαιπωρίας και έπειτα από πολλαπλές επισκέψεις στην παιδοψυχολόγο της γειτονιάς μου, επαναφέρω το μέγα ερώτημα: Είμαστε ποτέ έτοιμοι να μεγαλώσουμε παιδιά;

Η παιδοψυχολόγος Μαρία Κοπακάκη αναλαμβάνει να με βοηθήσει να δω τη μεγάλη αλήθεια. Θα πονέσει, αλλά (αν δε με πεθάνει) θα με βγάλει πιο δυνατή. «Σε ό,τι αφορά αυτό με τη σύσταση …επιτροπής η ιδέα παραπέμπει στις πρακτικές της ευγονικής (υποχρεωτική στείρωση ατόμων με νοητικά ελλείμματα και ψυχικές νόσους). Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ορίσει κανείς συγκεκριμένα και με λίγα λόγια τα κριτήρια που συνιστούν τον “καλό γονιό”, πόσο μάλλον να τα “μετρήσει”, ώστε να χορηγήσει σε ορισμένους ανθρώπους “δίπλωμα γονέα” και να το στερήσει από κάποιους άλλους.

Ο «αρκετά καλός γονιός»

»Γενικά, καλός γονιός είναι ο ψυχικά υγιής, ισορροπημένος άνθρωπος, που αντλεί ικανοποίηση από τη ζωή του και γνωρίζει καλά τον εαυτό του. Όντας ο ίδιος πλήρης, είναι ικανός να συντονιστεί με τις ανάγκες του παιδιού, να το φροντίσει με ζεστασιά και ενσυναίσθηση, να του δώσει ζωτικό συναισθηματικό χώρο να αναπνεύσει, να του δείξει το δρόμο βάζοντάς του τα όρια που χρειάζεται για να μη χαθεί. Ακόμα και αυτός όμως, ο –υπερβολικά γενικός και δυσπρόσιτος για τους περισσότερους από εμάς– ορισμός είναι στατικός και δεν εμπεριέχει τη διαρκή μας ικανότητα να εξελισσόμαστε και να προχωράμε ως άνθρωποι, άρα και ως γονείς», μου λέει.

Σκέφτομαι τον σπουδαίο ψυχαναλυτή παιδιών, τον D. Winnicott, που αναιρώντας την προσδοκία για τελειότητα μιλάει για τον «αρκετά καλό γονιό», στο βλέμμα του οποίου «καθρεφτίζεται» το βρέφος, ώστε να δομήσει τον εαυτό του. Μέσα από τις μικροστιγμές απουσίας και έλλειψης άψογου συντονισμού, το βρέφος πρωτογεύεται υγιείς «δόσεις» στέρησης και αναπτύσσει την ανεξαρτησία του. Ο «αρκετά καλός γονιός», τέλειος μέσα στην ατέλειά του, παραχωρεί στον εαυτό του το δικαίωμα να αποτυγχάνει και να κάνει λάθη, κοινωνώντας το ίδιο μήνυμα και στο παιδί: ότι δε χρειάζεται να είναι τέλειο για να το αγαπούν.

Τα προσωπικά βιώματα

Η Μαρία Κοπακάκη μου λέει πως πυξίδα μας στην ανατροφή των παιδιών είναι τα βαθιά χαραγμένα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας, που ενεργοποιούνται ασυνείδητα όταν κρατάμε το δικό μας μωρό στην αγκαλιά. Κάποιες φορές επαναλαμβάνουμε τυφλά τις ίδιες εμπειρίες, άλλοτε προσπαθούμε απεγνωσμένα να πράξουμε τα αντίθετα. «Για παράδειγμα, εκείνος που βασανίστηκε από ελλείψεις και συναισθηματική απουσία πνίγει και υπερπροστατεύει ή ζητά ασυνείδητα από το παιδί να καλύψει τα δικά του κενά· εκείνος που μεγάλωσε μέσα σε αυστηρότητα αδυνατεί να βάλει τα όρια που χρειάζονται κτλ.».

Το «πεπρωμένον φυγείν αδύνατον» λοιπόν; «Όχι απόλυτα. Η απόκτηση αυτογνωσίας, η επαφή με τα βαθύτερα κομμάτια του εαυτού μας, μας βοηθά να βλέπουμε το παιδί πιο καθαρά και όχι μόνο μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς των παιδικών μας βιωμάτων. Πολλοί δρόμοι μάς οδηγούν εκεί:
● Ένας απ’ αυτούς είναι η ψυχοθεραπεία.
● Άλλος περνά μέσα από τις σχέσεις που δημιουργούμε στην πορεία της ζωής μας, μέσα από τις οποίες μπορεί να αποκτήσουμε διαφορετικές εμπειρίες και άρα να κάνουμε νέες συναισθηματικές εγγραφές.
● Ο τρίτος μπορεί να είναι και η ίδια η σχέση με το παιδί, που μας φέρνει μπροστά στους άλυτους κόμπους της δικής μας ιστορίας και μας αναγκάζει να βρούμε λύσεις».

Κι εγώ που κοιτούσα γύρω μου και νόμιζα ότι κάποιοι άνθρωποι είναι γεννημένοι γονείς... «Κατά μία έννοια, όλοι είμαστε “γεννημένοι γονείς”. Αυτός είναι ο βιολογικός μας προορισμός και είμαστε εξελικτικά εφοδιασμένοι με τις βασικές δεξιότητες που απαιτούνται για την ανατροφή ενός παιδιού. Τα παιδιά, άλλωστε, είναι εξαιρετικά ανθεκτικά πλάσματα και μπορούν ακόμα και με πολύ λίγα, με τα βασικά, να επιβιώσουν. Το να είμαστε και “καλοί γονείς”, που θα μεγαλώσουν ψυχικά υγιή, λειτουργικά, ευτυχισμένα παιδιά, βέβαια, είναι άλλη ιστορία», εξηγεί η Μαρία Κοπακάκη.

Πρέπει να «θυσιάζεται»;

Και αυτή η «άλλη ιστορία» είναι που βασανίζει τους περισσότερους γονείς. Ποιος είναι ο καλός γονιός; Τι τον κάνει καλό; Ο καλός γονιός είναι εκείνος που γίνεται θυσία για το παιδί του;

«Αν είναι αυτός που γίνεται θυσία, τότε, ναι, ίσως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πιο πρόθυμοι να κάνουν κάτι τέτοιο από άλλους. Οι άνθρωποι, βέβαια, αυτοί –οι προσανατολισμένοι στη φροντίδα των άλλων– δε γεννιούνται έτσι αλλά πλάθονται σταδιακά, μέσα από το δικό τους μεγάλωμα και τις εμπειρίες στην οικογένεια που ανατράφηκαν. Αυτοί, όμως, είναι συνήθως οι γονείς που τα παιδιά τούς νιώθουν στερημένους και δυστυχείς. Όταν το παιδί αισθάνεται ότι ο γονιός του δεν είναι καλά, δυσκολεύεται πολύ να προχωρήσει τη δική του ζωή. Παίρνει το ίδιο το ρόλο του γονιού, αντιστρέφοντας τους ρόλους και παραμελώ-ντας τις συναισθηματικές του ανάγκες, προκειμένου να στηρίξει το γονιό, ή προκαλεί μέσα από αντίδραση, ακόμα και με εμπλοκή σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, προκειμένου να φέρει στην επιφάνεια τη δυσλειτουργία της οικογένειας.

»Όχι, λοιπόν. Καλός γονιός είναι εκείνος που είναι καλά μέσα του. Εκείνος που φροντίζει τον εαυτό του, που είναι ευτυχισμένος στη σχέση με το σύντροφό του (αν μιλάμε για ζευγάρι και όχι για τις μονογονεϊκές οικογένειες –μπορεί κανείς να είναι καλά με τον εαυτό του, αλλά και καλός γονιός, χωρίς να είναι απαραίτητα μέσα σε σχέση). Είναι γεμάτος, προκειμένου να έχει να “δώσει”».

Ένας τέτοιος γονιός δε «γεννιέται» αλλά γίνεται. Το σημείο εκκίνησης μπορεί να είναι διαφορετικό για τον καθένα, όμως ο δρόμος είναι ανοιχτός για όλους μας.

Η κατάλληλη ηλικία

Πολύ συχνά με απασχολεί η σωστή ηλικία για να αποκτήσεις ένα παιδί. Ίσως γιατί εγώ τα απέκτησα ως μεσήλικη πλέον. «Η σωστή ηλικία είναι διαφορετική για τον καθένα. Κάποιοι δε φτάνουν ποτέ στη σωστή ηλικία. Σημαντικό είναι ακόμα το να έχεις εκπληρώσει κάποιους στόχους ζωής, ώστε να μη νιώθεις ότι η απόκτηση παιδιού ανέκοψε την πορεία σου και να διατηρείς πικρία απέναντί του. Για να είναι κανείς επαρκής ως γονιός, πρέπει να έχει μεγαλώσει, να έχει βγει σ’ ένα βαθμό από το ρόλο του παιδιού, να διαθέτει αρκετή συναισθηματική ωριμότητα ώστε να μπορεί να δει το παιδί του ως μία ξεχωριστή οντότητα με ιδιαίτερες ανάγκες και επιθυμίες, και όχι να προβάλλει πάνω του δικές του ανάγκες και ανεκπλήρωτα όνειρα. Να γνωρίζει αρκετά καλά τον εαυτό του, ώστε να μπορέσει η ματιά του να χωρέσει και τον “άλλο”.

»Από την άλλη μεριά, μεγαλώνοντας παιδιά, μεγαλώνουμε κι εμείς. Ψηλαφίζουμε τα κενά μας, αγγίζουμε παλιά, ανεπούλωτα τραύματα, μετράμε τις δυνάμεις μας, μαθαίνουμε, εξελισσόμαστε, ζούμε χαρές, παίρνουμε ικανοποίηση, ξεπερνάμε εμπόδια, θυμώνουμε, ματαιωνόμαστε, αναγνωρίζουμε τις δυσκολίες των δικών μας γονιών, ταυτιζόμαστε και διαφοροποιούμαστε από εκείνους, τους συγχωρούμε για τα λάθη τους», ολοκληρώνει η Μαρία Κοπακάκη.

Συμπέρασμα

Και καταλήγουμε στις προϋποθέσεις, που τελικά είναι πολύ απλές και ανθρώπινες:
● Να θέλουμε ένα παιδί και να το ονειρευόμαστε.
● Να είμαστε καλά με τον εαυτό μας και με το σύντροφό μας (αν αυτός υπάρχει).
● Να έχουμε αυτογνωσία.
● Να αναγνωρίζουμε ότι ποτέ δε θα γίνουμε τέλειοι και να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας με τα λάθη του.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Έψιλον» της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ (19.09.2010) με τον ίδιο τίτλο.

Γιατί τόσος ακραίος σεξισμός; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Διάβασε το παρακάτω:

http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231188188

Σύμφωνα με την ελληνική δικαιοσύνη και φαντάζομαι και νομοθεσία, ένα βρέφος (0-3 ετών) μπορεί να ζει ακόμα και στις τραγικές φυσικές και ψυχολογικές συνθήκες της φυλακής προκειμένου να μην ανατεθεί σε κάποιο ίδρυμα η ανατροφή-επιμέλειά του, μακριά από τον γονιό του. Ταυτόχρονα αναγνωρίζεται το δικαίωμα της γυναίκας που έχει καταδικαστεί για πλημμέλημα ή και κακούργημα να ασκήσει τον ζωογόνο και πραγματικά αναμορφωτικό ρόλο της μητέρας (τουλάχιστον έτσι ελπίζω εγώ ως ανθρωπιστής), χωρίς να θεωρείται μη κατάλληλη να αναθρέψει ένα παιδί ή τουλάχιστον λιγότερο κατάλληλη από ένα ίδρυμα. Ή να μη θεωρείται βλαπτικό για το συμφέρον του βρέφους να μεγαλώνει στη φυλακή με μια καταδικασμένη μητέρα.

  

Γιατί λοιπόν ένα δικαστήριο αφαιρεί την δυνατότητα ανατροφής-επιμέλειας ένας νομοταγής απόλυτα κατάλληλος διαζευγμένος πατέρας για το παιδί του σχολικής ηλικίας (όπως αναγνωρίζει το ίδιο το δικαστήριο στην ίδια την απόφασή του γράφοντας ότι "το αγαπάει, και το φροντίζει κτλ, κτλ" - αλλά δίνει πάντα αποκλειστική επιμέλεια μόνο στην μητέρα), και να έχει μόνο το δικαίωμα επικοινωνίας μαζί του, όπως έχει δικαίωμα και ο φυλακισμένος για το παιδί του, ή το φυλακισμένο παιδί για τον γονιό του;

Γιατί τόσος ακραίος σεξισμός; Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί ένας νομοταγής πολίτης έχει λιγότερα δικαιώματα από έναν φυλακισμένο; Από πότε η φυλακή είναι κατάλληλο μέρος για την ανατροφή ενός βρέφους; Πως θα σας φαινόταν πατέρες να έχουν τα παιδιά τους στην φυλακή; (αν είναι ποτέ δυνατόν!)  

   

ΑΙΝΕΙΑΣ

Γονικές άδειες ανεξάρτητα οικογενειακής κατάστασης και εργασιακής σχέσης

Γονικές άδειες ανεξάρτητα οικογενειακής κατάστασης και εργασιακής σχέσης

Αλλαγές στο καθεστώς της γονικής άδειας έρχονται με το νέο σχέδιο νόμου που έφερε το υπουργείο Εργασίας και ενέκρινε το υπουργικό. 
Όπως προβλέπεται:...

·        Γονική άδεια 4 μηνών με αποδοχές, από 3 που είναι σήμερα και

·        μέχρι 6 χρόνια χωρίς αποδοχές, από 3,5 που είναι σήμερα θα μπορούν να λαμβάνουν οι γονείς Δικαίωμα της γονικής άδειας έχει πλέον κάθε εργαζόμενος, ο οποίος έχει συμπληρώσει ένα χρόνο προϋπηρεσία στον ίδιο εργοδότη, ανεξάρτητα από την οικογενειακή του κατάσταση, εκτός από την περίπτωση που έχει στερηθεί ολικά τη γονική μέριμνα.

·        Εάν ο ένας γονέας πεθάνει ή του αφαιρεθεί η γονική μέριμνα ή δεν έχει κάνει αναγνώριση του παιδιού τότε η γονική άδεια ανατροφής χορηγείται στο διπλάσιο στον άλλο γονέα.

·        Σε περίπτωση που υπάρχουν πολλά παιδιά, το δικαίωμα των γονέων είναι αυτοτελές για το καθένα από αυτά με την προϋπόθεση να έχει μεσολαβήσει 1 χρόνος πραγματικής απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη από τη λήξη της άδειας που δόθηκε για το προηγούμενο παιδί.

·        Μετά τη λήξη της γονικής άδειας ο εργαζόμενος γονέας έχει το δικαίωμα να επιστρέψει στη θέση εργασίας του και σε περίπτωση που τον απολύσουν επειδή ζητά η έκανε χρήση της γονικής άδειας τότε η απόλυση είναι άκυρη.

·        Για όσο διάστημα οι εργαζόμενοι λείπουν από τη δουλειά τους, λόγω γονικής άδειας, οι εργοδότες οφείλουν να υπολογίζουν το χρόνο αυτό ως πραγματική εργασία που δεν επηρεάζει τις αποδοχές τους και τη χορήγηση της ετήσιας άδειας και του επιδόματος αδείας.

·        Στην περίπτωση που και οι δύο γονείς απασχολούνται στον ίδιο εργοδότη, μπορούν να επιλέξουν ποιος από τους δύο θα προηγηθεί στην άσκηση του δικαιώματος.

Επίσης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι έκτακτες και σοβαρές ανάγκες των γονέων παιδιών που πάσχουν από νεοπλασματικές ασθένειες ή άλλη εξίσου σοβαρή νόσο, μέχρι την ηλικία των 18 ετών, καθιερώνεται ειδική άδεια διάρκειας δέκα ημερών, με αποδοχές, κατ΄ έτος, χωρίς άλλη προϋπόθεση.
Οι ρυθμίσεις περιλαμβάνουν όλους τους εργαζόμενους, άνδρες και γυναίκες που αποκτούν παιδιά ή έχουν υιοθετήσει ή αναδέχονται παιδιά εώς 6 ετών και που απασχολούνται στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τους ΟΤΑ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα με οποιαδήποτε σχέση απασχόλησης, συμπεριλαμβανομένων των συμβάσεων μερικής απασχόλησης και ορισμένου χρόνου των συμβάσεων ή σχέσεων μέσω επιχείρησης προσωρινής απασχόλησης, της έμμισθης εντολής ανεξάρτητα από τη φύση των παρεχόμενων υπηρεσιών.