Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011

Όταν η επιμέλεια των παιδιών μετατρέπεται σε δικαστική διαμάχη


(Μέρος Πρώτο )
Χούλιαρη Όλγα , Ψυχολόγος
Ασπασία Καρακώστα, Ψυχολόγος
 Επικοινωνήστε μαζί μας στο info@welfareaction.org


Το διαζύγιο των γονιών του για ένα παιδί είναι αναμφισβήτητα μια πολύ δύσκολη κατάσταση, που χρειάζεται όμως να την διαχειριστεί. Με κατάλληλους χειρισμούς, και αυτό συνεπάγεται την καλή επικοινωνία και συνεργατικότητα μεταξύ του πρώην ζευγαριού και τη διατήρηση του ρόλου τους ως γονέων και μετά το χωρισμό τους, το παιδί μπορεί να βγει αλώβητο. Εκείνο που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να διαχειριστεί το παιδί και συνιστά μια βαθιά τραυματική εμπειρία είναι το να καταθέσει στο δικαστήριο υπέρ ή κατά των γονιών του με σκοπό την επιμέλειά του.
Στην χώρα μας είναι πολλοί εκείνοι οι διάδικοι (γονείς, συγγενείς, φίλοι, κ.λπ.) που ζητούν από το δικαστή, προκειμένου να λάβει την ορθότερη δυνατή απόφαση όσον αφορά την επιμέλεια των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου, να καταθέσουν τα ίδια τα παιδιά. Ο νόμος προβλέπει ότι τα παιδιά άνω των 12 χρόνων μπορούν να καταθέσουν ως μάρτυρες για την επιμέλειά τους και έγκειται στη βούληση του δικαστή να τα λάβει υπ’ όψιν του. Βάσει της νομολογίας, όμως, ο δικαστής στην πλειονότητα τέτοιων υποθέσεων δεν κάνει δεκτό αυτό το αίτημα των διαδίκων, καθώς δεν θέλει τα παιδιά να βιώσουν μια τέτοια εμπειρία (που συνήθως προϋποθέτει την χειριστική εκμετάλλευση από μέρους των δύο αντίθετων πλευρών της συμπάθειας στο πρόσωπό τους, μέσω υποσχέσεων και δώρων, αν πουν βέβαια συγκεκριμένα πράγματα υπέρ τους και κατά του άλλου μέρους ενώπιον του δικαστηρίου) και βέβαια προτιμά να αποφασίσει βάσει άλλων στοιχείων. Συνηθίζεται, λοιπόν, κατά κανόνα τα μικρότερα παιδιά να τα αναλαμβάνει η μητέρα και τα μεγαλύτερα, αν είναι αγόρια ο πατέρας, ενώ αν είναι κορίτσια η μητέρα.
Παρ’ όλα αυτά, ωστόσο, πολλοί είναι εκείνοι οι γονείς που παραβλέπουν αυτήν την δικαστική πραγματικότητα και ζητούν να καταθέσουν τα παιδιά τους ως μάρτυρες από το δικαστή. Ταυτόχρονα ζητούν  και από τους ειδικούς ψυχικής υγείας προτεινόμενους τρόπους, ώστε να διαχειριστούν πιο αποτελεσματικά μια τέτοια κατάσταση. Η απάντηση βέβαια σε άμεση συνάφεια με τα προηγούμενα, βάση και της κλινικής μας εμπειρίας είναι σε καμία περίπτωση μην επιλύετε το θέμα της επιμέλειας των παιδιών, ενώπιον του δικαστηρίου και με μάρτυρες τα παιδιά σας. Είναι απαραίτητος ο έξω-δικαστηριακός συμβιβασμός και η επίτευξη από κοινού, υπό ήρεμες συνθήκες συμφωνίας για την επιμέλεια, τη συχνότητα των επισκέψεων με τον άλλο γονιό, τον χρόνο και τον τόπο, χωρίς καμία εμπλοκή σε όλη αυτή τη διαδικασία των παιδιών.
 Όμως αρκετοί γονείς, παρά τις συστάσεις, εξακολουθούν να επιθυμούν αυτή τη δίοδο για την επιμέλεια των παιδιών τους. Εν συνεχεία θα παραθέσουμε  κάποιες ενδεικτικές απόπειρες πειθούς των ειδικών Ψυχικής υγείας από τους γονείς, όντας σε αμυντική στάση και προβάλλοντας τις δικές τους ανάγκες, ότι δηλαδή αυτός ο τρόπος είναι ο πιο ενδεδειγμένος σε αυτή τη φάση για το δεδομένο στόχο, ότι δεν θα είναι τόσο επικίνδυνος και τραυματικός για τα παιδιά και ότι χρειάζονται απλώς μια υποστηρικτική παρέμβαση:

1.  «Ξέρουμε ότι δεν ενδείκνυται για την συναισθηματική ισορροπία των παιδιών αυτός ο τρόπος, αλλά ο δικαστής θα είναι φιλικός και ευγενικός μαζί τους και άλλωστε η όλη διαδικασία δε θα διαρκέσει πολύ, αλλά θα τους ζητηθεί απλώς να πουν με ποιον από τους δύο γονείς προτιμούν να μείνουν».
Ακόμη και το ότι η διαδικασία γίνεται κεκλεισμένων των θυρών, ακόμη κι αν ο δικαστής επιλέξει να μην παρευρίσκεται κανείς κατά τη μαρτυρία των παιδιών ή ακόμη κι αν ζητήσει την παρέμβαση ενός πραγματογνώμονα ψυχολόγου, τα παιδιά θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται σε έναν εντελώς άγνωστο χώρο με άγνωστους ανθρώπους, οι οποίοι είναι ενήλικες και τους ζητούν να τους εμπιστευτούν ό,τι πιο προσωπικό τους, όπως και οι γονείς τους· πώς να το κάνουν και πάλι, όμως αυτό; Εμπιστεύτηκαν τους γονείς τους και εκείνοι φάνηκαν αναξιόπιστοι με το διαζύγιό τους· αν κάνει το ίδιο και ο δικαστής; Είτε τους κάνει άμεσα είτε έμμεσα τις ερωτήσεις του, ο σκοπός παραμένει ο ίδιος: τα παιδιά πρέπει να αποφασίσουν τα ίδια για το μέλλον τους· κατ’ αυτόν τον τρόπο αισθάνονται μια απίστευτη δύναμη και ευθύνη που σαφώς δεν είναι εφικτό να την αντέξουν όσο προετοιμασμένα κι αν είναι εκ των προτέρων για το πώς θα είναι η διαδικασία και ότι ό,τι κι αν γίνει οι γονείς τους τα έχουν διαβεβαιώσει ότι τα κατανοούν και θα είναι δίπλα τους.
Επιπρόσθετα, γνωρίζουν ότι αυτό που πραγματικά επιθυμούν δεν μπορεί να γίνει ούτως ή άλλως, καθώς κανείς δε θα τα ακούσει και αυτό θα ήταν να μείνουν και με τους δύο τους γονείς και να είναι όλοι μαζί σαν οικογένεια όπως πριν· και εκτός αυτού  αισθάνονται υπεύθυνα να επιλύσουν ένα πρόβλημα που δεν είναι δικό τους, αλλά των γονιών τους και που θα επηρεάσει αισθητά την υπόλοιπη ζωή τους με το να επιλέξουν υποχρεωτικά έναν από τους δύο. Όλοι οι άνθρωποι από την πρώιμη ηλικία βιώνουμε αμφιθυμικά συναισθήματα για τους σημαντικούς Άλλους, τα οποία διαχειριζόμαστε καθώς ωριμάζουμε. Δε χρειάστηκε, ωστόσο, ποτέ να διαλέξουμε ποιο από τα δύο συναισθήματα είναι το πιο ισχυρό. Σε αυτή τη φάση, όμως ζητείται από τα παιδιά να καταπιέσουν το ένα άκρο, να υπερισχύσει ξεκάθαρα το άλλο και να πουν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι επί παραδείγματι, «μπαμπά, δε θέλω να μείνω μαζί σου· προτιμώ τη μαμά». Είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος δημιουργίας ενοχών και αποδυνάμωσης της αυτοεκτίμησης των παιδιών. Για να αντέξουν ή και προσπαθώντας να διώξουν τα δυσάρεστα αυτά συναισθήματα τα παιδιά, κάτι το οποίο δεν καταφέρνουν, προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι πράγματι ο μη προτιμώμενος γονιός είναι ο κακός της υπόθεσης. Κάνουν ό,τι μπορούν για να ρίξουν όλο τους το μίσος στο πρόσωπό του, αλλά ακριβώς επειδή πολλά κομμάτια της προσωπικότητάς τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μαζί του, οι ενοχές συνεχίζονται και πολλές φορές το μίσος καταλήγει να στρέφεται σε εκείνα. Τα παιδιά κατ’ επέκταση, παγιδεύονται σε αντιφατικά συναισθήματα: από τη μια μεριά υπάρχει η αίσθηση μιας παντοδυναμίας, καθώς εκείνα είναι που θα πάρουν την τελική και καθοριστική για το μέλλον όλων απόφαση και συγχρόνως από την άλλη, μια αίσθηση παντελούς έλλειψης δύναμης, καθώς αισθάνονται ότι κανείς εκ των προτέρων δε θα λάβει υπ’ όψιν του τι πραγματικά θέλουν. Και αυτό που θέλουν τις περισσότερες φορές είναι να μείνουν όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι αγαπημένοι και ήρεμοι. Επιπροσθέτως τα παιδιά ταλαιπωρούνται από τη μια πλευρά από αισθήματα ενοχών, καθώς θεωρούν τους εαυτούς τους απαίσιους που απορρίπτουν ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο για τη ζωή τους, που το αγαπούν και που εκείνο τα αγαπά, αλλά και μίσος από την άλλη, σκεπτόμενα ότι για να τον απορρίψουν σημαίνει ότι διέθεταν σοβαρούς λόγους, άρα εκείνος ήταν ο κακός και όχι αυτά. Και φυσικά όλα αυτά να διαδραματίζονται έτσι και αλλιώς, υπό τις ευνοϊκότερες συνθήκες κατά τα επιχειρήματα των γονιών· φανταστείτε τι μπορεί να προέκυπτε υπό την παρουσία περισσότερο μαχητικών και προσανατολισμένων στη «νίκη» δικηγόρων...


2.   «Εντάξει, είναι μια καθ’ όλα τραυματική εμπειρία για τα παιδιά. Μα πώς να ενδώσω στις άδικες και παράλογες απαιτήσεις του/της πρώην συζύγου μου; Αν κάνω κάτι τέτοιο δε θα πάψουν να με αγαπούν τα παιδιά, αφού θα έχουν δει ότι δεν προσπαθώ με κάθε τρόπο να τα υπερασπιστώ και να τα κρατήσω κοντά μου; Δε θα σταματήσουν να με σέβονται και να με εκτιμούν ως γονιό τους;»

Το να θεωρούν οι γονείς ότι με το να προχωρούν σε δικαστική διαμάχη μεταξύ τους για την επιμέλεια των παιδιών τους, συνιστά εκδήλωση και απόδειξη υπέρμετρης αγάπης, ανάληψη γονεϊκών ευθυνών και γενικότερα έναν καλύτερο γονιό και όλα αυτά έναντι του άλλου γονιού, αποτελεί μια σκέτη αυταπάτη. Η πραγματικότητα, δηλαδή, δείχνει ακριβώς το αντίθετο: το να τραβούν οι γονείς τα πράγματα στα άκρα σημαίνει ότι υπερισχύουν οι μεταξύ τους διαφορές, παραγκωνίζονται οι ανάγκες των παιδιών και κατ’ επέκταση ο ρόλος τους ως γονέα, καθώς οι δικαστηριακές αντιπαραθέσεις απορροφούν όλο τον απαραίτητο χρόνο και την ενέργεια από την διαπαιδαγώγησή τους· για κάποια άλλα ζητήματα (οικονομικοί διακανονισμοί, περιουσιακά στοιχεία που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου, κ.λπ.) ενδεχομένως η δικαστηριακή οδός να είναι η μόνη και η πιο ενδεδειγμένη και δεν εμπλέκει τα παιδιά· σε καμία περίπτωση, λοιπόν, δεν ισχύει το ίδιο και για την επιμέλειά τους. Γιατί ό,τι αφορά τα παιδιά να μην κανονιστεί εξωδικαστηριακά, ειρηνικά σε ήρεμους τόνους με συνεργατικό κλίμα και διάθεση; Γιατί πρέπει να υπάρξουν ξένοι, ψυχροί, απρόσωποι αντιπρόσωποι; Γιατί πρέπει να κλονιστούν σχέσεις, να υπάρξει ο γονιός που «έχασε» και ο γονιός που «κέρδισε»; Πώς θα συνεχιστεί η ζωή όλων μετά από αυτήν την τόσο στιγματιστική και τραυματική εμπειρία;

3.   «Αν είναι τόσο απειλητική η δικαστηριακή διαμάχη για την επιμέλεια για τα παιδιά, θα προχωρήσουμε σε αυτήν χωρίς τα ίδια τα παιδιά να το μάθουν».
Τα παιδιά δεν υπάρχει περίπτωση να μην μάθουν ή καλύτερα να μην καταλάβουν κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί να μην συνειδητοποιήσουν τίποτα από ό,τι γίνεται τριγύρω τους: κρυφές συζητήσεις, υπονοούμενα, προκαθορισμένες συμφωνίες, καβγάδες, διάχυτη αναστάτωση, ανησυχία, άγχος και εκνευρισμός, αδιαφορία και αφηρημάδα των γονιών, διαφορετική αντιμετώπιση φίλων και συγγενών· και επειδή σαφώς τυπικά δεν θα είναι μέρος όλου αυτού του σκηνικού θα θεωρήσουν τους εαυτούς τους υπεύθυνους...  

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  


  • Emery, R. Όλη η αλήθεια για τα παιδιά και το διαζύγιο. Εκδ. Πατάκη. Αθήνα, 2005.

  • Goldstein, S. Divorced Parenting: How to make it work.

  • Herbert, M. Χωρισμός και Διαζύγιο: Βοηθώντας τα παιδιά να το αντιμετωπίσουν.  Επιμ. Παπαδιώτη-Αθανασίου, Β. Ελληνικά Γράμματα. Αθήνα, 1998. 

  • Χατζηχρήστου, Χ. Ο χωρισμός των γονιών, το διαζύγιο και τα παιδιά. Εκδ. Ελληνικά Γράμματα. Αθήνα, 1999.

   


Ζευγάρια στα δικαστήρια


Ζευγάρια στα δικαστήρια



Εάν τριγυρνάς στα δικαστικά μέγαρα, συχνά γίνεσαι μάρτυρας ομηρικών καβγάδων, απειλών, συγκρούσεων και γενικώς εντάσεων. Έξω από τις αίθουσες που διεξάγονται οι ποινικές δίκες θα ακούσεις κλάματα και ανάμεσά τους ύβρεις και προσβολές.  Παρ΄όλη την εξοικείωσή σου με αυτό το περιβάλλον, ορισμένες φορές, οι φωνές είναι τέτοιες που δεν γίνεται να σε αφήσουν αδιάφορο και ασυγκίνητο.Τότε, κατά πάσα πιθανότητα, έχει γίνεις μάρτυρας των παραλειπόμενων μιας δίκης διαζυγίου.
Του Αλέξανδρου  Κ.  Βαρνάβα *
Τα μεγαλύτερα πάθη εγείρονται στις δίκες αυτές, περισσότερο από κάθε άλλη κατηγορία δικαίου. Έρωτες που λήγουν άδοξα σε κάποιο γραφείο δικαστή και παιδιά για τα οποία πλέον θα φροντίσει ο νομοθέτης. Η ραγδαία αύξηση των διαζυγίων την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, φαίνεται να προκαλείται από το ασθενές φύλο, καθώς το 70% και πλέον των διαζυγίων κινούνται καταρχήν από τις γυναίκες. Κύρια αιτία φαίνεται να είναι η μοιχεία, αν και τις περισσότερες φορές η είδηση αυτή δε φτάνει στις αίθουσες των ακροατηρίων, καθώς ουδείς θέλει να εκτίθεται. Άλλη αιτία που ακολουθεί είναι τα οικονομικά προβλήματα, τα οποία γιγαντώνονται πλέον με την κρίση με αποτέλεσμα να παρατηρείται και σε παγκόσμιο επίπεδο αύξηση των διαζυγίων. Σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε το Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας (ΙΨΣΥ) μέσα σε έναν χρόνο σημειώθηκε αύξηση στα διαζύγια της τάξης του 11,4%. Χαρακτηριστική είναι η έκθεση αυστραλιανής φιλανθρωπικής οργάνωσης που αναφέρει ότι όταν ένας από τους δυο σε ένα ζευγάρι βιώσει την ανεργία για ένα χρονικό διάστημα οι πιθανότητες να χωρίσει μέσα στον επόμενο χρόνο φτάνουν το 70%. Όποιοι και αν είναι οι λόγοι βέβαια, η συντριπτικά πλειοψηφούσα «επίσημη» αιτία χωρισμού είναι η ασυμφωνία χαρακτήρων.

Τα είδη των διαζυγίων 
Υπάρχουν δύο είδη διαζυγίων, λίγο-πολύ γνωστά. Το συναινετικό διαζύγιο που κερδίζει έδαφος συνεχώς, καθώς αποτελεί την πλέον γρήγορη και «φτηνή» λύση που μπορεί να βρει εφαρμογή σε πρώην ζευγάρια με ένα minimum επίπεδο συνεννόησης και το κατ’ αντιδικία διαζύγιο, που είναι και το σύνηθες σε περίπτωση ύπαρξης παιδιών.

Στην πρώτη περίπτωση, δηλαδή στο συναινετικό διαζύγιο τα πράγματα είναι απλά. Οι σύζυγοι με τους δικηγόρους τους ή με τον δικηγόρο τους (μπορούν να έχουν τον ίδιο) μοιράζουν τα περιουσιακά στοιχεία εξωδικαστικά, συμφωνούν για την επιμέλεια των παιδιών εάν υπάρχουν, και συντάσσουν πρακτικό το οποίο καταθέτουν στο δικαστήριο και το οποίο στο 99% των περιπτώσεων γίνεται δεκτό. Για να χωρίσει ένα ζευγάρι συναινετικά, θα πρέπει να είναι παντρεμένο τουλάχιστον 1 έτος και θα πρέπει να περιμένει 6 μήνες τουλάχιστον μεταξύ των δύο διαδοχικών δικών που γίνονται. Το εξάμηνο αυτό προβλέπεται στα περισσότερα δυτικά κράτη και σκοπός του είναι να δώσει το χρονικό περιθώριο εκείνο στους συζύγους να λειτουργήσουν με την πραγματική και ώριμη βούλησή τους, αφού επανεξετάσουν το ενδεχόμενο της επανασύνδεσης.
Το διαζύγιο με αντιδικία αποτελεί ένα ιδιαίτερα μεγάλο κεφάλαιο, που ξεκινάει με την κατάθεση αιτήσεως διαζυγίου στο δικαστήριο από τον ένα εκ των δύο συζύγων. Μπορεί να έχουν προηγηθεί δικαστήρια για ασφαλιστικά μέτρα με αίτημα την μετοίκηση του αιτούντος ή του κα’θου η αίτηση συζύγου, προκειμένου να αποβληθεί από τη συζυγική εστία ο ένας εκ των δύο. Σύμφωνα με το άρθρο 1439 § 1 του Α.Κ., ο δικαστικός αγώνας ξεκινά από την κατάθεση αίτησης διαζυγίου από τον ένα σύζυγο, όταν οι μεταξύ τους σχέσεις έχουν κλονισθεί τόσο ισχυρά, από λόγο που αφορά το πρόσωπο του εναγομένου ή και των δύο συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα. Ο ισχυρός κλονισμός επέρχεται από γεγονότα που αφορούν στα πρόσωπα των δύο συζύγων και όχι σε τρίτα πρόσωπα, και που απορρέουν κυρίως από παραβιάσεις ηθικής ή νομικής συμπεριφοράς του άλλου συζύγου. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε σαν γεγονότα ισχυρού κλονισμού τον αλκοολισμό, τη βία, τη σεξουαλική ανικανότητα και άλλα τα οποία όμως εξετάζονται ως πραγματικά περιστατικά από το δικαστήριο και κρίνονται sui generis, κατά περίπτωση, για το αν και κατά πόσο έχουν καταστήσει αφόρητη τη συμβίωση και σε κάθε περίπτωση με το βάρος της απόδειξης να πέφτει στον αιτούντα το διαζύγιο. Παρόλα αυτά με το άρθρο  1439 § 2 του Α.Κ., θεσπίζονται και κάποια μαχητά τεκμήρια, των οποίων το βάρος αντίκρουσης φέρει ο σύζυγος εναντίον του οποίου στρέφεται η αίτηση διαζυγίου. Συγκεκριμένα τα μαχητά τεκμήρια του άρθρου αυτού είναι η περίπτωση διγαμίας ή μοιχείας και η εγκατάλειψη του ενάγοντος ή η επιβουλή της ζωής, για τα οποία σε κάθε περίπτωση ο εναγόμενος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν προκάλεσαν παρά την ύπαρξή τους ισχυρό κλονισμό.
Αμάχητο τεκμήριο πρόκλησης ισχυρού κλονισμού, σύμφωνα με το άρθρο 14. Ν 3719/2008 είναι η συνεχής και χωρίς παύσεις (εξαιρουμένων πιθανών βραχύχρονων προσπαθειών αποκατάστασης της σχέσης τους) διετής διάσταση των συζύγων την οποία μπορεί να επικαλεστεί ακόμα και ο σύζυγος ο οποίος ευθύνεται για τον ισχυρό κλονισμό της σχέσης, προκειμένου να υποστηρίξει την αίτηση διαζυγίου. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει η διάσταση να είναι τόσο ψυχική, πνευματική όσο και σωματική και συνήθως εκδηλώνεται με μετοίκηση του ενός εκ των δύο συζύγων, δεν είναι λίγες οι φορές όμως που διαπιστώνεται η διάσταση και τεκμαίρεται ισχυρός κλονισμός, ακόμα και εάν το ζευγάρι ζει κάτω από την ίδια στέγη, αλλά απομακρυσμένο ψυχικά και σωματικά, απέχοντας από τα συζυγικά καθήκοντα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε αυτήν την τελευταία περίπτωση, τη διετή διάσταση, είναι αδιάφορη για το δικαστήριο η μεμονωμένη επιθυμία του ενός εκ των δύο συζύγων για επανένωση.
Μία από τις κυριότερες οικονομικές συνέπειες του διαζυγίου, βάσει της νομολογίας, είναι η γέννηση αξίωσης συμμετοχής στα αποκτήματα, δηλαδή εφόσον η περιουσία του ενός συζύγου αυξηθεί μετά τον γάμο, ο άλλος σύζυγος που συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στην αύξηση της περιουσίας του άλλου, δικαιούται να απαιτήσει να του αποδοθεί το μέρος της αύξησης το οποίο προέρχεται από την δική του συμβολή.
Διατροφή 
1) Προσωρινή διατροφή (πριν το διαζύγιο)                                        .
Σύμφωνα με το άρθρο 1391 του ΑΚ σε περίπτωση που ο σύζυγος διέκοψε για εύλογη αιτία την έγγαμη συμβίωση οφείλει να καταβάλει στον άλλο σύζυγο διατροφή, η οποία προκαταβάλλεται κάθε μήνα. Για να δικαιούται κάποιος λοιπόν από τους συζύγους προσωρινή διατροφή θα πρέπει να συντρέχουν κάποιες προϋποθέσεις όπως η διακοπή της συμβίωσης για εύλογη αιτία, δηλαδή κάθε γεγονός που οδήγησε στον κλονισμό της έγγαμου σχέσης. Για τον καθορισμό του ύψους της οφειλόμενης διατροφής λαμβάνονται υπόψη η οικονομική κατάσταση κάθε συζύγου όπως τα περιουσιακά του στοιχεία ή και τα εισοδήματά του, οι εκάστοτε οικογενειακές ανάγκες (π.χ. ενοίκιο, ρουχισμός, τροφή, λογαριασμοί ΔΕΚΟ, κοινόχρηστα κ.λ.π.) Οι οικογενειακές ανάγκες σχετίζονται άμεσα με τις συνθήκες της οικογενειακής ζωής , δηλαδή ο κάθε σύζυγος θα πρέπει να ζει στο ίδιο βιοτικό επίπεδο που ζούσε πριν την διακοπή της έγγαμου συμβίωσης, συνυπολογίζοντας παράγοντες όπως η ηλικία  ή η υγεία του κ.λ.π.
Η διατροφή μπορεί να ελαττώνεται, να αυξάνεται ή ακόμα και να παύει, ανάλογα με τις περιστάσεις (π.χ. αν αλλάξει η οικονομική κατάσταση ενός εκ των συζύγων).

2) Διατροφή (μετά το διαζύγιο)                                       .
Το ελληνικό δίκαιο εξαρτά την υποχρέωση διατροφής από την δυνατότητα του συζύγου να μπορέσει να ζήσει ο ίδιος τον εαυτό του, από τα περιουσιακά του στοιχεία και τα εισοδήματά του και όχι από την υπαιτιότητά του στον ισχυρό κλονισμό. Έτσι ο πρώην σύζυγος που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την διατροφή του από την δική του περιουσία και το εισόδημα του δικαιούται διατροφής εν πρώτοις σε περίπτωση που έχει την επιμέλεια παιδιού και γι αυτό το λόγο εμποδίζεται στην άσκηση κατάλληλου επαγγέλματος, ή αν δεν βρίσκει σταθερή κατάλληλη εργασία και χρειάζεται κάποια επαγγελματική εκπαίδευση. Σε αυτή την περίπτωση το διάστημα χορήγησης διατροφής δεν μπορεί να υπερβεί τα τρία χρόνια από την έκδοση του διαζυγίου. Άλλη περίπτωση είναι όταν κατά την έκδοση του διαζυγίου ή κατά το τέλος της προαναφερθείσης τριετίας, ο σύζυγος βρίσκεται σε ηλικία ή σε κατάσταση υγείας που δεν επιτρέπει να αναγκαστεί ή να αρχίσει ή να συνεχίσει στην άσκηση κατάλληλου επαγγέλματος ώστε να εξασφαλίζει από αυτό την διατροφή του. Βέβαια και εδώ όταν πάψει η ανικανότητα προς εργασία παύει και το δικαίωμα διατροφής. Τέλος, σε κάθε άλλη περίπτωση όπου η επιδίκαση διατροφής κατά την έκδοση του διαζυγίου επιβάλλεται από λόγους επιείκειας . Εδώ πρόκειται για εξαιρετικές περιπτώσεις και ο νόμος δίνει την δυνατότητα στον δικαστή να επιδικάσει διατροφή στον σύζυγο εφ’ όσον κατά την κρίση του, αυτό είναι δίκαιο. Ο υπόχρεος προς διατροφή θα πρέπει να είναι εύπορος, δηλαδή να μπορεί να καταβάλει διατροφή ενόψει των υποχρεώσεών του χωρίς να κινδυνεύει η δική του διατροφή. Ο υπολογισμός της διατροφής γίνεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου που προκύπτουν μετά το διαζύγιο και περιλαμβάνει τα αναγκαία για την συντήρηση του , την διατροφή του και την εκπαίδευση του.


3) Διατροφή τέκνων
Κατά το άρθρο 1486 εδ. β του Α.Κ. το ανήλικο τέκνο, ακόμα και αν έχει περιουσία, έχει δικαίωμα διατροφής από τους γονείς του, εφόσον τα εισοδήματα της περιουσίας του ή το προϊόν της εργασίας του δεν αρκούν για την διατροφή του. Αρκεί λοιπόν τα εισοδήματα του ανηλίκου παιδιού από την περιουσία του ή το προϊόν εργασίας του να μην επαρκεί για να δικαιούται διατροφή χωρίς να χρειάζεται προηγουμένως να εκποιήσει την περιουσία του. Στην περίπτωση που το ανήλικο παιδί μπορεί να στραφεί εναντίον άλλου υπόχρεου ή όταν μπορεί το ανήλικο να διατραφεί από τα εισοδήματά του και την περιουσία του, και μόνο τότε ο υπόχρεος προς διατροφή γονέας μπορεί να προβάλει τον ισχυρισμό ότι δεν μπορεί να δώσει διατροφή, φέροντας και το βάρος της απόδειξης βάσει του μεγέθους της περιουσίας του και των λοιπών υποχρεώσεών του και προβάλλοντας την διακινδύνευση της διατροφής του. Θα πρέπει δηλαδή να αποδείξει ότι η οικονομική του κατάσταση είναι τέτοια που αν αυτός υποχρεωνόταν να καταβάλει διατροφή θα υπήρχε άμεσος κίνδυνος να μην μπορεί να διαθρέψει  τον εαυτό του. Το μέτρο της διατροφής προσδιορίζεται βάσει των αναγκών του παιδιού, κατά περίπτωση για κάθε παιδί και τις συνθήκες της ζωής του, την ηλικία του, την υγεία του, τις ικανότητές του κ.λ.π. και περιλαμβάνει όσα είναι αναγκαία για την συντήρηση, την ανατροφή, και την εν γένει εκπαίδευση του.

Το ύψος της διατροφής μπορεί να προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες του και το κόστος ζωής του και μπορεί να παύει, όπως επίσης μπορεί να αυξάνεται ή να μειώνεται από το δικαστήριο σε κάθε μεταβολή των όρων διατροφής. Τις αξιώσεις διατροφής που έχει το παιδί κατά του γονέα ο οποίος δεν έχει τη επιμέλεια του, τις ασκεί ο γονέας που έχει την επιμέλεια του παιδιού. Εφόσον υπάρχει επείγουσα περίπτωση ή επικείμενος κίνδυνος (π.χ. άμεσο θέμα υγείας), μπορεί να επιδικασθεί προσωρινή διατροφή με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων.
Κλείνοντας, ενδιαφέρον είναι το σημείο όπου η διατροφή συναντά και τον Ποινικό Κώδικα, αφού κατά το άρθρο 358 του Π.Κ. η παραβίαση της υποχρέωσης διατροφής αποτελεί ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους. στερήσεις ή να αναγκαστεί να δεχτεί βοήθεια, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ένα έτος. Πριν γίνουν όλα αυτά βέβαια, η μόνιμη προτροπή του καλού δικηγόρου είναι η προσπάθεια επίλυσης των όποιων προβλημάτων, αν μη τι άλλο σε διαπραγματευτικό κλίμα, ιδιαίτερα δε, σε περίπτωση ύπαρξης παιδιών. Σε αυτές τις τόσο ευαίσθητες δικαστηριακές περιπτώσεις, ο δικηγόρος γίνεται εν πρώτοις ψυχολόγος και συμπαραστάτης, και όχι άκριτος εντολοδόχος εκδικητικών και πολλές φορές άνευ ουσίας κονταροχτυπημάτων. J!
*Ο Αλέξανδρος Βαρνάβας είναι δικηγόρος, νομικός σύμβουλος του J! | info@varnavaslaw.gr

Σημάδια μιας κοινωνίας της οποίας οι ηθικές αξίες έχουν διαβρωθεί.

Την ανησυχία τους εκφράζουν επιστήμονες για τα κορίτσια που σε ακατάλληλη ηλικία ντύνονται sexy και βάφονται όπως μια 30αρα.
Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες παρατηρείται το φαινόμενο όλο και περισσότερο νεαρά κορίτσια να ντύνονται προκλητικά και να βάφονται έντονα.
Ειδικοί ωστόσο κάνουν ενστάσεις και υποστηρίζουν πως οι γονείς αυτών των "παιδιών" είναι άτομα που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος.
Όπως δήλωσε η γιατρός Helen Wright επικεφαλής της Girls’ Schools Association στην εφημερίδα Daily Mail, κοπέλες που ντύνονται προκλητικά παρά τη νεαρή τους ηλικία είναι σημάδι μιας κοινωνίας της οποίας οι ηθικές αξίες έχουν διαβρωθεί.
Τονίζει δε πως η ανεκτική συμπεριφορά των γονιών σε αυτές τις περιπτώσεις είναι λάθος. Ωστόσο, υπογραμμίζει πως δεν έχουν όλο το μερίδιο ευθύνης οι γονείς καθώς υπάρχει και επίδραση από τα πρότυπα που προωθούνται στους νέους.
Σε αυτό φταίει το χαμηλό επίπεδο μόρφωσης, έλλειψη μάθησης για το τι είναι ηθική με αποτέλεσμα να μην μπορούν να καταλάβουν τι είναι σωστό και λάθος.
Το ίδιο επίσης συμβαίνει όταν και οι ίδιοι οι γονείς δεν σέβονται ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.
Στη Βρετανία το επόμενο διάστημα θα διεξαχθεί πιλοτικό πρόγραμμα με "τάξεις γονιών" όπου αναμένεται να πάρουν μέρος στα μαθήματα 50.000 άνθρωποι.
"Η τηλεόραση και τα περιοδικά βομβαρδίζουν με τέτοιες εικόνες γεγονός που σε κάνει να κρίνεις φυσιολογικό ένα σέξι ντύσιμο και έντονο βάψιμο στην εφηβική ηλικία. Όμως δεν είναι", σημείωσε η κ. Wright.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Το να κυκλοφορούν τα κορίτσια ημίγυμνα δεν τους δίνει καμία δύναμη

Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011

Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.


Τι είναι η αυτοπεποίθηση;
H αυτοπεποίθηση δεν είναι η εγωκεντρική, ναρκισσιστική αίσθηση έπαρσης και ανωτερότητας. Είναι η συναίσθηση της ικανότητας να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και η επίγνωση της σημαντικότητάς του ως ιδιαίτερο πρόσωπο.

Η συναίσθηση ότι ως άνθρωποι είμαστε σημαντικοί και έχουμε αξία θεμελιώνεται σε τρεις κυρίως παράγοντες:
- Στις πρακτικές ικανότητες που μας επιτρέπουν να τα καταφέρνουμε στις επαγγελματικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και αθλητικές μας δραστηριότητες.
- Στην αναγνώριση, την αποδοχή και την αγάπη, των άλλων.
- Στη δυνατότητά μας να αντιμετωπίζουμε με δυναμισμό και αξιοπρέπεια τις κρίσιμες καταστάσεις τις προσωπικής μας ζωής όπως είναι η ασθένεια, ο χωρισμός, η απώλεια θέσης εργασίας, ο θάνατος αγαπημένου προσώπου κλπ.
Η αυτοπεποίθηση εκφράζεται με συγκεκριμένες γόνιμες συμπεριφορές και υγιή συναισθήματα όπως υπευθυνότητα, πρωτοβουλία, αξιοπρέπεια, αυτοέλεγχο, ανεκτικότητα και σεβασμό των άλλων, επιδίωξη αξιόλογων στόχων κλπ.
Η αυτοπεποίθηση συνοδεύεται από ένα αίσθημα επάρκειας των ικανοτήτων μας, δημιουργική επικοινωνία, γόνιμο προβληματισμό, κατάλληλο σχεδιασμό, σωστές αποφάσεις και από την συναίσθηση ότι με τις προσπάθειές μας μπορούμε να πετύχουμε τα αποτελέσματα που επιθυμούμε.
Η αυτοπεποίθηση δεν καλλιεργείται μόνο με τα ενισχυτικά και υποστηρικτικά λόγια των άλλων αλλά κυρίως με την ρεαλιστική και έγκυρη αυτο-αξιολόγηση, μέσα από την ανάληψη ευθυνών, την εμπειρία της αγάπης και την δυναμική στάση απέναντι στις καθημερινές δυσκολίες και τις αναπόφευκτες αντιξοότητες.
Παιδαγωγικές τακτικές ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης.
confidence-girl* Επικοινωνώ με το παιδί με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον. Του δείχνω ότι χαίρομαι που μιλάω μαζί του και δεν το κάνω σαν αγγαρεία. Εκδηλώνω με σωματικό τρόπο την αγάπη μου με αγκαλιές και χάδια.
* Ξεκινώ την επικοινωνία μου με το παιδί εστιάζοντας πάντοτε την προσοχή μου στα θετικά του χαρακτηριστικά και στα χαρίσματά του.
* Στις συζητήσεις μας με το παιδί δεν επιβάλλω ευγενικά τις απόψεις μου. Προσπαθώ να είμαι διαλλακτικός και αληθινά δημοκρατικός.
* Ομολογώ στο παιδί ότι κάποια από τα αισθήματα που το τρομάζουν είναι ή ήταν και δικά μου αισθήματα. Το παιδί δέχεται τον εαυτό του καλύτερα όταν συνειδητοποιεί ότι τα πρόσωπα που θεωρεί σημαντικά έχουν περάσει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του.
* Προτείνω στο παιδί να τοποθετήσει μικρά, έγχρωμα, αυτοκόλλητα χαρτάκια σε διάφορα σημεία του χώρου του, με θετικά μηνύματα που ενισχύουν την αυτοπεποίθηση. Για παράδειγμα: «Ανακαλύπτω τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα μου». «Μαθαίνω να σέβομαι τις αδυναμίες μου και να μαθαίνω από αυτές». «Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω το σώμα και μένω ήρεμος.». «Αυτοπεποίθηση». «Δυναμισμός». «Αγάπη».
* Ενθαρρύνω το παιδί να αντιμετωπίζει με χιούμορ ακόμη και δυσάρεστα γεγονότα.
* Εξηγώ στο παιδί πως αν κάποιος θυμώνει μαζί του, το κοροϊδεύει ή του επιτίθεται, αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ή ότι είναι κακό παιδί.
* Εξηγώ στο παιδί πως μέσα του κρύβονται απεριόριστες δυνατότητες που αν τις αξιοποιήσει με συστηματική προσπάθεια μπορεί να πετύχει σε όλους τους τομείς αξιόλογη πρόοδο.
* Προτρέπω ευγενικά το παιδί να επιδιώκει υψηλότερες επιδόσεις. Θεμελιώνω όμως τις προσδοκίες μου σε μια ρεαλιστική εκτίμηση των ικανοτήτων του παιδιού και όχι σε πιέσεις που ασκούνται από το κοινωνικό-πολιτιστικό μου περιβάλλον ή από προσωπικές μου ανάγκες για προβολή και επιτυχία.
* Προτρέπω το παιδί να βάζει στόχους, να παίρνει αποφάσεις και να λύνει προβλήματα. Το βοηθώ να σχεδιάζει το δρόμο προς την επιτυχία με μια συγκεκριμένη σειρά σταδιακών επιδιώξεων με μικρά και συγκεκριμένα βήματα.
* Το βοηθώ να υπομένει, να επιμένει, και να αγωνίζεται μέχρι να πετύχει τους στόχους του.
* Το προτρέπω να αποδέχεται χωρίς ταραχή τον έπαινο και την κοροϊδία.
* Το ενθαρρύνω να εκφράζει ειλικρινά τις προσωπικές του απόψεις και να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα αισθήματά του.
* Το βοηθώ να αναπτύξει αυτοέλεγχο. Να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση αντί να αντιδρά παρορμητικά στις προκλήσεις του περιβάλλοντος.
* Του μαθαίνω να απορρίπτει την άδικη κριτική αλλά να δέχεται και να αξιοποιεί την καλοπροαίρετη κριτική.
* Εξηγώ στο παιδί ότι είναι φυσικό μερικές φορές να μην πηγαίνουν τα πράγματα όπως θα ήθελε.
* Επιβραβεύω κάθε μικρή πρόοδο που κάνει το παιδί. Ενισχύω την που κάνει ακόμη και όταν δεν τα καταφέρνει.
* Προτρέπω το παιδί να σέβεται και να εκτιμά τον εαυτό του ανεξάρτητα από το πόσο αποδίδει.
* Προτείνω στο παιδί να γράψει ένα γράμμα σε ένα άλλο (υποθετικό) παιδί που αντιμετωπίζει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές του. Να του γράψει συμβουλές σχετικά με το πώς θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του και να νιώσει καλύτερα. Η αναζήτηση και ο προβληματισμός του παιδιού σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο, είναι πολύ εποικοδομητική.
* Προσπαθώ χωρίς να το καταπιέζω να βάλω τάξη και δομή στην καθημερινή του ζωή.
* Προτρέπω το παιδί να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να διεκδικεί τα δικαιώματά του.
* Βοηθώ το παιδί να αναζητά και να αναγνωρίζει τις θετικές πτυχές της κάθε κατάστασης. (Να βλέπει το μισό ποτήρι γεμάτο).
* Βοηθώ το παιδί να αντιμετωπίζει δημιουργικά το φόβο, τον κίνδυνο και την αποτυχία. Να διαχειρίζεται τις δύσκολες καταστάσεις με υπομονή και δυναμισμό. Να συμφιλιώνεται με τους φόβους και να τους αντιμετωπίζει αντί να τους αφήνει να το κυριεύουν και να ελέγχουν τη ζωή του. Να μαθαίνει από τα λάθη του. Να χάνει χωρίς να θίγεται η αξιοπρέπειά του.
* Βοηθώ το παιδί να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση απέναντι στα γεγονότα. Να καταλάβει ότι δεν είναι τα γεγονότα και οι περιστάσεις που προσδιορίζουν τη ζωή μας αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα.
* Εξηγώ στο παιδί τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που μπορούν να συμβάλλουν στη δημιουργία και τη διατήρηση μιας υγιούς σχέσης.
* Βοηθώ το παιδί να αντιλαμβάνεται τις επιθετικές προκλήσεις των άλλων και να τις απενεργοποιεί ή να αδιαφορεί.
* Το προτρέπω να μπαίνει στη θέση του άλλου και να βλέπει τα γεγονότα μέσα από τα δικά του μάτια. Του μαθαίνω να είναι ανεκτικός και να σέβεται την διαφορετικότητα.
* Το προτρέπω να σκέφτεται θετικά και να οραματίζεται τη θετική έκβαση των γεγονότων αλλά να μην απογοητεύεται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελε.
* Εξηγώ στο παιδί ότι μπορεί μειώσει το θυμό, το άγχος και το φόβο του με την παρακάτω απλή τεχνική: Εισπνέω βαθιά, χαλαρώνω τους μύες του σώματός μου και συγκεντρώνω την προσοχή μου σε μια υποστηρικτική θετική σκέψη όπως για παράδειγμα «Είμαι σημαντικός ανεξάρτητα από τι πιστεύουν οι άλλοι για μένα» ή «Αντιμετωπίζω το φόβο και γίνομαι πιο δυνατός» ή «μπορώ να ελέγχω τον εαυτό μου και να χαλαρώνω». Ακόμη το προτρέπω να συγκεντρώσει την προσοχή του σε κάτι ουδέτερο όπως, να μετρήσει μέχρι το δέκα ή να παρατηρήσει αναλυτικά τις λεπτομέρειες της μορφής ενός αντικειμένου που είναι κοντά μου (πόρτα, μολύβι, πίνακας)».
* Εξηγώ στο παιδί τον τρόπο με οποίο η εικόνα που δίνει στους άλλους (εμφάνιση, στάση του σώματος, τρόπος κοιτάγματος, χειρονομίες, μιμική έκφραση του προσώπου, τόνος, χροιά και ένταση της φωνής) μπορεί να αποκαλύπτει φόβο και ανασφάλεια ή αυτοπεποίθηση και δυναμισμό.
* Η εικόνα της ανασφάλειας μαζί με κάποιες άλλες ακατάλληλες συμπεριφορές, προκαλούν αυτούς που αναζητούν κάποιο στόχο για να εκφράσουν την επιθετικότητά τους.
* Εξηγώ στο παιδί συμπεριφορές που δηλώνουν ή οδηγούν στην ενίσχυση και την προβολή της αυτοπεποίθησης. (κατάλληλη στάση του σώματος, χειρονομίες, μιμική του προσώπου και τόνος της φωνής που φανερώνουν δυναμισμό).
* Εξηγώ στο παιδί την διαφορά ανάμεσα στις παρακάτω συμπεριφορές:
Παθητική Συμπεριφορά: Ανασφάλεια, μπλοκάρισμα αισθημάτων, υποχωρητικότητα, φόβος. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι λιγότερο σημαντικές από των άλλων.
Δυναμική Συμπεριφορά: Υπεράσπιση και διεκδίκηση των ατομικών δικαιωμάτων με τρόπο που δεν θίγει τον άλλο. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι εξίσου σημαντικές με των άλλων. Ειλικρινής εξωτερίκευση των αισθημάτων.
Επιθετική Συμπεριφορά: Παραβίαση των δικαιωμάτων του άλλου, εξωτερίκευση των αισθημάτων με παρενόχληση. Τα θέλω μου και οι ανάγκες μου είναι περισσότερο σημαντικές από των άλλων.
* Εξηγώ στο παιδί πώς να κερδίζει την προσοχή και το ενδιαφέρον των άλλων με δημιουργικές – θετικές συμπεριφορές και όχι με προκλήσεις, αταξίες και απαράδεκτα αστεία.
* Βοηθώ το παιδί να αξιολογεί και να αποτιμά την βελτίωση που κατορθώνει μέσα από τις προσπάθειές του.
του Νικήτα Καυκιού ψυχολόγου psyche.gr

Οι γυναίκες δέρνουν τους αντρες τους στην Αυστραλία...!!!

Οι γυναίκες δέρνουν τους αντρες τους στην Αυστραλία...!!!
Νέες κοινωνικές διαστάσεις δίνει η απελευθέρωση των γυναικών...


στην Αυστραλία καθώς οι Αυστραλές όχι μόνο πίνουν και οδηγούν περισσότερο, αλλά καταδικάζονται συχνότερα σε ποινές φυλάκισης και χτυπούν περισσότερο τους συντρόφους τους.
Οι γυναίκες πάντοτε ήταν τόσο θύματα όσο και δράστες ενδοοικογενειακής βίας αλλά ...
 τα στοιχεία του Γραφείου Στατιστικής Εγκλήματος και Ερευνών της Δυτικής Αυστραλίας, της μεγαλύτερης πολιτείας της χώρας, για την τελευταία οκταετία, δείχνουν αύξηση 159% στις παραπομπές γυναικών σε δίκη με κατηγορίες που έχουν ως αφετηρία την άσκηση βίας στο εσωτερικό της οικογένειας.

«Είναι πιθανό ότι οι άνθρωποι γίνονται λιγότερο ανεκτικοί στη βία που ασκείται από γυναίκες από όσο συνήθως ήταν στο παρελθόν», δήλωσε ο διευθυντής του Γραφείου, Ντον Γουεδερμπέρν, ο οποίος προσέθεσε ότι «περισσότερες γυναίκες συλλαμβάνονται για επιθέσεις που σχετίζονται με ενδοοικογενειακή βία, κάτι το οποίο ορισμένοι αποδίδουν στην κατάχρηση αλκοόλ».

Είναι επίσης πιθανό ότι περισσότερες γυναίκες πλέον ανταποδίδουν τις επιθέσεις που δέχονται, και κατά λάθος ή όχι, συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για αυτό. Οι αριθμοί δείχνουν ότι ενώ πάνω από τις μισές υποθέσεις βίας όπου εμπλέκονται άνδρες, έφθασαν στα ακροατήρια, στις γυναίκες ο αριθμός πέφτει στο 1/3, κάτι που σημαίνει ότι οι κατηγορίες κατά των γυναικών είναι πιθανότερο να καταρριφθούν.

Ο εκπρόσωπος της οργάνωσης «Υγεία των Ανδρών», Γρεγκ Άντερσεν, σημείωσε ότι η κοινωνία δεν συμβαδίζει με τις τάσεις που καταγράφει το Γραφείο καθώς δεν υπάρχουν καταφύγια για κακοποιημένους άνδρες.

«Δεν αξίζουν βοήθειας όλα τα θύματα βίας, είτε είναι άνδρες, είτε γυναίκες;», αναρωτιέται ο Άντερσεν.
Παράλληλα με την απελευθέρωση των γυναικών, υπάρχει και μεγαλύτερη ετοιμότητα από πλευράς των ανδρών να απορρίψουν τους στερεότυπους ρόλους. Γίνονται καλοί στη διαχείριση του νοικοκυριού, διεκδικούν την επιμέλεια των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου και έχουν το θάρρος να τηλεφωνούν στην αστυνομία όταν είναι τα θύματα της βίας.

Η Σου Ράις, η οποία διευθύνει την οργάνωση «Υπηρεσία Δικαιωμάτων των Ανδρών» υποστηρίζει ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ και οι κακοποιημένοι σύζυγοι είναι απίθανο να αναζητήσουν αποζημιώσεις μέσω του συστήματος της ποινικής δικαιοσύνης.

«Είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν άνδρα να παραδεχθεί ότι η σύζυγος του τον δέρνει, το θεωρούν ντροπή και πολλοί αστυνομικοί συνήθως τους ρωτάνε τι έκαναν για να αναγκάσουν τη σύζυγο τους να τους χτυπήσει ή γιατί δεν μπορούν να τη διαχειριστούν», λέει η Ράις.